Maskowanie (wojsko)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maskujący się żołnierz

Maskowanie – rodzaj zabezpieczenia bojowego obejmujący ogół działań zmierzających do wprowadzenia przeciwnika w błąd lub ukrycia wojsk własnych (gotowości bojowej, ukompletowania, działań), sprzętu bojowego, obiektów fortyfikacyjnych i tyłowych oraz działań i zamiarów dowództwa[1],[2].

Cele maskowania osiąga się poprzez:

Maskowanie powinno być:

  • aktywne - polega na nieustannym wprowadzaniu przeciwnika w błąd co do zamiaru, położenia i działania wojsk oraz obiektów poprzez ich zakrycie i imitację oraz działania demonstracyjne,
  • ciągłe - prowadzenie przedsięwzięć maskujących bez przerwy w każdej sytuacji, na wszystkich etapach walki, a przy maskowaniu różnych urządzeń i obiektów stałych we wszystkich okresach ich projektowania, budowy i eksploatacji,
  • wiarygodne - prowadzone przedsięwzięcia muszą być prawdopodobne, naturalne, odpowiadać warunkom terenowym, porze roku i konkretnej sytuacji,
  • różnorodne - brak szablonowości podczas wykonywania przedsięwzięć maskujących, niestosowanie jednakowych, często powtarzających się, zamaskowanych obiektów,

Rodzaje maskowania:

Środki maskowania:

  • sprzęt, technika bojowa, składy i zapasy amunicji i sprzętu, sprzęt etatowy i sprzęt przeznaczenia wojskowego wykorzystywany do maskowania obiektów[2],
  • odzież maskującą, maski etatowe, makiety techniki i uzbrojenia, rożki kątowe, pokrycia pochłaniające fale radiowe i elektroniczne, ekrany cieplne, zagłuszacze, zasłony dymowe, farby itp.[2].

Maskowanie sprzyja osiągnięciu niespodziewanych dla przeciwnika działań wojsk (sił) własnych, utrzymaniu gotowości bojowej, utrzymaniu gotowości bojowej i podwyższaniu żywotności (odporności na uderzenia przeciwnika)[2].

Podstawą osiągnięcia celów maskowania jest dyscyplina maskowania. Polega ona na dokładnym i wykonywanym we właściwym czasie przedsięwzięć maskowania, przestrzeganiem zasad maskowania przez wszystkie rodzaje wojsk i służb, związki taktyczne, oddziały i pododdziały oraz pojedynczych żołnierzy. Szczególną uwagę na przedsięwzięcia maskowania muszą zwracać wszelkiego rodzaju rozpoznania[2]. Sukces maskowania osiąga się poprzez opracowanie, odpowiadającego konkretnym warunkom planu (na szczeblu armii) i jego dokładna realizacja oraz prowadzenie nieprzerwanej kontroli jego realizacji przez organy armijne[3]. Przyjęte przez dowódcę w planie maskowania przedsięwzięcia są rozpracowywane przez sztab dla podległych związków taktycznych, oddziałów, sił rodzajów wojsk i służb. Realizacja ich wykonywana jest przez wojska, pododdziały saperów i przez jednostki maskowania[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Słownik podstawowych terminów wojskowych. MON, SG WP-Komisja Słownictwa Wojskowego, Syg SG 815/77. s. M 6-7.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 S.G. Szapkin (red): Słowar wojennych terminów . Wojenizdat, Moskwa 1988. s. 153.
  3. 3,0 3,1 3,2 W.A. Maculenko (red): Operatiwnaja maskirowka wojsk. Wojenizdat, Moskwa 1988. s. 4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 215.
  • Słwnik podstawowych terminow wojskowych. Warszawa: MON, SG WP, sygn. Szt. Gen. 815/77, 1977, s. M 6-7.
  • S.G. Szapkin [red.]: Słowar wojennych terminow. Moskwa: Wojeizdat, 1988, s. 153.
  • W.A. Maculenko: Operatiwnaja maskirowka wojsk. Moskwa: Wojeizdat, 1975, s. 4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Teoria kamuflażu – artykuł omawiający podstawy teoretyczne, historię i najnowsze trendy rozwoju wzorów kamuflażowych.