Melecjanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Melecjaniesekta chrześcijańska ukształtowana w wyniku schizmy, jaka nastąpiła w Kościele w początkach IV w. w wyniku działalności Melecjusza, biskupa Lykopolis w Egipcie.

W okresie tzw. Wielkich Prześladowań za rządów cesarza Dioklecjana Melecjusz wyświęcał nowych kapłanów i biskupów, chcąc zastąpić w ten sposób duchownych, którzy zostali uwięzieni lub ukrywali się. Ponieważ czynił to również tam, gdzie jego władza biskupia już nie sięgała, jego działalność była bezprawna. Konflikt pogłębiał również fakt, iż wbrew stanowisku większości biskupów egipskich Melecjusz wykazywał surowe i nieustępliwe stanowisko wobec tych chrześcijan, którzy w czasie prześladowań wyparli się wiary (tzw. lapsi), jednak później pokutowali i pragnęli wrócić na łono Kościoła. Sami melecjanie szczycili się wytrwaniem w wierze w trakcie prześladowań i nazywali siebie Kościołem Męczenników. Melecjusz zdobył poparcie części duchowieństwa – między innymi wyświęconych przez siebie kapłanów – a wpływy sekty sięgały w pewnym okresie także poza Egipt (m.in. na tereny Palestyny). Konflikt próbowano rozwiązać na soborze w Nicei w 325, jednak nie przyniosło to rezultatu, a sekta działała w Egipcie jeszcze w V w.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pietras Henryk, Początki teologii Kościoła, ISBN 8370977529, Kraków 2000.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]