Metoda WKB
Metoda WKB (Wentzla-Kramersa-Brillouina) lub przybliżenie WKB – w mechanice kwantowej przybliżona metoda rozwiązywania równania Schrödingera polegająca na założeniu, że funkcja falowa jest lokalnie falą płaską zniekształconą przez obecność potencjału.
Niech stacjonarne równanie Schrödingera w jednym wymiarze będzie dane przez
Dla
rozwiązaniami są fale płaskie dane przez
Dla dowolnego potencjału
można założyć podobną postać funkcji falowej, tzn.
czyli tak, jakby pęd k był lokalny i był funkcją położenia 
Zakładając ponadto
i zbierając wyrazy w najniższym rzędzie
otrzymujemy układ równań
Z rozwiązaniami
Do wyznaczenia pozostają teraz energie które muszą byc dyskretne dla stanów związanych. Niech
,
będą tzw. punktami powrotu tzn. punktami których nie mogłaby przekroczyć cząstka klasyczna o znikającej podczas oscylacji energii kinetycznej:
Na wzór najprostszej kwantyzacji atomu Bohra energie stanów związanych znajdujemy z warunku wartości całki lokalnego pędu
po wymiarze liniowym
oscylatora harmonicznego zakładając że wszystkie potencjały są w sensie wartości tej całki harmoniczne tzn.
a
-
są dokładnymi energiami oscylatora harmonicznego.
Całka ta dla oscylatora daje się łatwo policzyć ponieważ wyraża pole półkola o promieniu proporcjonalnym do energii
i otrzymujemy dla dowolnego potencjału:
Aby otrzymać energie stanów związanych w metodzie WKB należy:
- Wyznaczyć punkty powrotu jako funkcje energii

- Policzyć całkę pędu lokalnego w funkcji energii.
- Rozwiązać otrzymane równanie na energie
z warunku kwantyzacji.
Literatura [edytuj]
- I. Białynicki-Birula, M. Cieplak, J. Kamiński Teoria kwantów – mechanika falowa (PWN, 2001).




![\left( \frac{\partial S_0}{ \partial x}\right )^2=2m [E-V(x)]](http://upload.wikimedia.org/math/0/5/1/05101ba026f01c98effbf11fedf15f62.png)

![\psi(x)=C e^{ \pm i\int^x \sqrt{2m [E-V(x)]}dx}/{[{2m (E-V(x))}]}^{1/4} \quad E>V(x)](http://upload.wikimedia.org/math/2/1/a/21a14d98a89c3a15e9fc934a4050f1a0.png)
![\psi(x)=C e^{ \pm \int^x \sqrt{2m [V(x)-E]}dx}/{[{2m (V(x)-E)}]}^{1/4} \quad E<V(x)](http://upload.wikimedia.org/math/d/e/0/de03e9af5ddedf2b6afcd72d912886ed.png)

![\int_{x_1}^{x_2} \sqrt{2m [E_n-V(x)]}dx= \int_{x_1}^{x_2} \sqrt{2m [E_{hn}-m \omega^2 x^2/2]}dx](http://upload.wikimedia.org/math/8/0/e/80e60215ce491eb12cd07d740cd26996.png)
są dokładnymi energiami oscylatora harmonicznego.![\int_{x_1}^{x_2} \sqrt{2m [E_{n}-V(x)]}dx= \pi \hbar \left( n+\frac{1}{2} \right ) \quad n=0,1,2 ...](http://upload.wikimedia.org/math/6/8/a/68affb0e849b992d3a939c34d6e4c0df.png)
