Metopa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Metopa – element dekoracyjny występujący w architekturze i sztuce.
Metopa w sztuce[edytuj]
Metopa to wyraźnie wyodrębnione, zbliżone do kwadratu pole, umieszczane na brzuścu naczynia, z reguły pokryte rysunkiem.
Metopa w architekturze[edytuj]
W starożytnym budownictwie greckim oraz rzymskim – kwadratowa lub prostokątna płyta na fryzie. Była zazwyczaj zdobiona płaskorzeźbą, ale zdarzały się też metopy gładkie.
Metopa była stosowana wedle zasad przyjętych w danym porządku architektonicznym:
- porządek dorycki – metopa w postaci kwadratowej płytki między tryglifami na fryzie
- porządek joński – metopa w formie długiego prostokąta zajmującego cały fryz.
Metopy występują również w monumentalnych budowlach wznoszonych według wzorców architektury antycznej w stylu klasycystycznym i eklektycznym historyzmie.
Bibliografia[edytuj]
- Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 99. ISBN 83-85001-89-1.
