Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób)
Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 (ang. International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems) – międzynarodowy system diagnozy nozologicznej.
ICD-10 jest opracowana przez WHO[1] i obowiązuje w Polsce od roku 1996[2].
Podział chorób [edytuj]
Przykłady [edytuj]
Każda jednostka nozologiczna posiada oznaczenie alfanumeryczne w postaci: LCC.X gdzie C to cyfra, L - litera, X jej podtyp. X przybiera wartości od 0 do 7, cyfra 8 oznacza INNE, a 9 BNO (bliżej nieokreślone).
- I40.0 - kardiomiopatia rozstrzeniowa
- L70 - trądzik
- A20.2 - dżuma płucna
- X87.3 - przestępstwo z użyciem pestycydów (miejsce uprawiania sportu i gimnastyki)
- H05.8 - inne zaburzenia oczodołu
- P10.9 - nieokreślone rozerwanie struktury śródczaszkowej i krwotok spowodowany urazem porodowym
Rozwój [edytuj]
Obecnie w opracowywaniu jest następna rewizja klasyfikacji ICD-11 a jej publikacja planowana jest na rok 2015[3]
Przypisy
- ↑ http://www.who.int/classifications/icd/en/
- ↑ Lidia Cierpiałkowska: Psychopatologia. Warszawa: SCHOLAR, 2007, s. 18. ISBN 978-83-7383-284-8.
- ↑ WHO: The International Classification of Diseases 11th Revision is due by 2015 (ang.). [dostęp 2013-03-05].