Miedzioryt punktowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
The Duchess of Richmond, miedzioryt punktowany, autor William Wynne Ryland według obrazu Angeliki Kauffmann (1775)

Miedzioryt punktowany (puncowy):

  1. Technika druku wklęsłego stosowana w XVIII wieku, zwłaszcza w Anglii, która podobnie jak sposób kredkowy, dzięki niezmiernie delikatnym efektom osiąganym przez wybijanie na płycie drobniutkich otworków stemplami i młoteczkami, nadawała się do kopiowania subtelnych miniatur. Odbitki często były dodatkowo kolorowane.
  2. Rycina wykonana tą techniką.

Dzieje[edytuj | edytuj kod]

Wybijanie punktów puncą było znane już w XV wieku przy wykonywaniu miedziorytu groszkowego. Do prekursorów tej techniki w XVI wieku należy Giulio Campagnola, który punktami uzyskiwał miękkie przejścia tonów. W XVII wieku stosowali go Paul Flindt z Norymbergi i Janus Lutma z Antwerpii. Miedzioryt punktowany w ciągu XVII wieku stosowany był przez wielu artystów, takich jak np. Jean Morin oraz Robert Nanteuil, dla wydobycia delikatnych tonów modelujących twarz portretowanego.

W XVIII wieku miedzioryt punktowany rozwinął się głównie w Anglii dzięki Williamowi W. Rylandowi. Techniką tą posługiwał się w swej twórczości wówczas przede wszystkim Francesco Bartolozzi i jego uczniowie. We Francji, Niemczech oraz Austrii miedzioryt punktowany stosowany był głównie w portretach (często wydawanych w albumach), scenach rodzajowych, historycznych, almanachach, kalendarzach, książkach historycznych oraz w zbiorach portretów opatrzonych życiorysami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia wiedzy o książce,Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1971.
  2. Daszyńska Małgorzata, Techniki graficzne powielane i odbijane, Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1992.
Wikimedia Commons

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]