Minuskuł 157

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Minuskuł 157
Minuscule 157 (Gregory-Aland).JPG
Rodzaj Kodeks minuskułowy
Numer 157
Zawartość Ewangelie
Data powstania 1122
Język grecki
Miejsce przechowywania Biblioteka Watykańska
Rozmiary 18,6 × 13,6 cm
Typ tekstu cezarejski
Kategoria III
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Minuskuł 157 (wedle numeracji Gregory–Aland), ε 207 (von Soden)[1] – rękopis Nowego Testamentu pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XII wieku[2]. Przechowywany jest w Rzymie. Zawiera marginalia (podział tekstu oraz noty liturgiczne).

Opis rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii na 325 pergaminowych kartach (18,6 cm na 13,6 cm)[2][3].

Tekst rękopisu pisany jest jedną kolumną na stronę, 22 linijek w kolumnie[2]. Według Scrivenera skryba miał piękny charakter pisma[4]. Wielkie inicjały zdobione są złotem[3].

Tekst kodeksu dzielony jest według κεφαλαια (rozdziałów), których numery umieszczono na marginesie tekstu. Tekst rękopisu zawiera τιτλοι (tytuły) owych rozdziałów. Nie zastosowano podziału według krótszych jednostek – Sekcji Ammoniusza, z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza[4][3].

Zawiera list Hieronima do Karpiana, prolegomenę, noty do czytań liturgicznych; zawiera ilustracje oraz dekoracje barwione cynobrem oraz złotem. Ewangelia Jana poprzedzona jest ilustracją Jana Ewangelisty z Prochorusem[3].

Posiada jerozolimski kolofon na końcu każdej Ewangelii[4].

Tekst Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11) został opuszczony przez kopistę[4]. Nie zawiera też tekstu Mt 16,2b–3 (znaki czasu)[5].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst kodeksu reprezentuje cezarejską tradycję tekstualną. Aland zaklasyfikował go do Kategorii III[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Według kolofonu rękopis został sporządzony w roku 1122, dla cesarza Jana II Komnen. Do Rzymu został przywieziony za papieża Klemensa VII[3].

Rękopis badali Birch, Scholz[3], Hoskier[7], oraz Streeter[8].

Obecnie przechowywany jest w Bibliotece Watykańskiej w Rzymie, pod numerem katalogowym Urb. gr. 2[2].

Jest cytowany w naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle–Alanda (NA26, NA27). NA27 rzadko go cytuje[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 53.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, New York 1994, p. 48.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs, 1900, s. 160.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 214.
  5. UBS3, p. 61.
  6. K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 129. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  7. Herman C. Hoskier, "Evan. 157", JTS XIV (1913), ss. 78-116, 242-293, 359-384.
  8. B. H. Streeter, "Codices 157, 1071 and the Caesarean Text", in Lake F/S (London, 1937), pp. 149-150.
  9. Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C. M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001, s. 58*-59*, 705. ISBN 978-3-438-05100-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Herman C. Hoskier, "Evan. 157", JTS XIV (1913), pp. 78-116, 242-293, 359-384.
  • B. H. Streeter, "Codices 157, 1071 and the Caesarean Text", in Lake F/S (London, 1937), pp. 149-150.
  • Edward Maunde Thompson, An Introduction to Greek and Latin Paleography, p. 246, 248 (plate 68).

External links[edytuj | edytuj kod]