Możliwości eksploatacji Ceres

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
(1) Ceres

Ceres została zaproponowana[1][2] jako jeden z możliwych celów ludzkiej kolonizacji w wewnętrznym Układzie Słonecznym.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

(1) Ceres to planeta karłowata w pasie planetoid, zawierająca w sobie około jedną trzecią masy całego pasa i będąca szóstym co do wielkości ciałem w wewnętrznym Układzie Słonecznym, pod względem masy i promienia. Budową przypomina ona planety skaliste, ma również kształt zbliżony do kulistego, a przyspieszenie grawitacyjne na jej powierzchni jest równe ok. 2,8% przyspieszenia ziemskiego. Obserwacje wskazują, że na Ceres znajdują się ogromne ilości lodu wodnego[3][4], jego ilość może wynosić 1/10 całkowitej ilości wody na Ziemi – czyli więcej niż ziemskie zasoby słodkiej wody.

Promieniowanie słoneczne dochodzące do Ceres jest (stała słoneczna równa 150 W/ w aphelium) dziewięciokrotnie słabsze od dochodzącego do Ziemi, ale wystarczające, by można było efektywnie pobierać energię za pomocą baterii słonecznych[1]. Przykładowo sonda Juno, która zostanie wysłana na Jowisza, będzie w całości zasilana energią słoneczną, mimo dużo większej odległości od Słońca, w porównaniu do Ceres.

Strategiczna lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

Założenie trwałej kolonii na Ceres będzie zapewne poprzedzone kolonizacją Księżyca i Marsa. Statek wysłany z Księżyca lub Marsa na Ceres potrzebuje mniej energii, niż startujący z Ziemi, ze względu na dużo słabsze przyciąganie obu tych ciał. Podróż z Marsa lub Księżyca na Ceres wymaga nawet mniej energii, niż lot z Ziemi na Księżyc[5].

Będąc największym ciałem w pasie planetoid, Ceres może stać się główną ludzką bazą w jego obrębie. Ze względu na niską prędkość ucieczki i dużą zawartość lodu wodnego, stanowi ona też naturalną bazę wypadową dla przyszłych badań i eksploatacji złóż z planetoid, ułatwiając transport surowców na Marsa, Księżyc czy Ziemię[1].

Jej kolonizacja może także stać się krokiem na drodze do kolonizacji obiektów w zewnętrznym Układzie Słonecznym, takich jak księżyce galileuszowe Jowisza. Ceres może w dalszej przyszłości posłużyć jako źródło wody, paliwa oraz tlenu dla statków załogowych lecących w kierunku planet zewnętrznych[1].

Potencjalne trudności[edytuj | edytuj kod]

Porównanie wielkości Ceres, Księżyca i Ziemi
  • Ceres nie posiada atmosfery.
  • Ceres nie posiada pola magnetycznego, chroniącego przed promieniowaniem kosmicznym.
  • Przyspieszenie grawitacyjne na Ceres jest bardzo niskie, co może wywierać negatywny wpływ na organizm ludzki.
  • Ceres otrzymuje stosunkowo mało promieniowania słonecznego.
  • Współczynnik delta-v z/do układu Ziemia-Księżyc jest większy niż w przypadku Marsa, co oznacza że trudniej jest tam dotrzeć.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Zachary V. Whitten: Use of Ceres in the Development of the Solar System. [dostęp 2013-02-17].
  2. The Ceres Plan. [dostęp 22-07-09].
  3. Bjorn Carey: Largest Asteroid Might Contain More Fresh Water than Earth. 7 września 2005. [dostęp 22-07-09].
  4. P. C. Thomas. Differentiation of the asteroid Ceres as revealed by its shape. „Nature”. 437, 2005. 
  5. Robert Zubrin: The Economic Viability of Mars Colonization. [dostęp 22-07-09].