N-koniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wzór strukturalny tetrapeptydu Val-Gly-Ser-Ala.
Zielony: N-końcowa reszta aminokwasowa; niebieski: C-końcowa reszta aminokwasowa

N-koniec (koniec aminowy) – koniec łańcucha polipeptydowego, zakończonego grupą aminową (−NH2 lub −NH+3). Na drugim końcu łańcucha, określanym jako C-koniec lub koniec karboksylowy, znajduje się grupa karboksylowa (−COO). Wyróżnianie końców łańcucha polipeptydowego określa ich kierunek. Aminokwasy występujące w łańcuchu zwyczajowo numeruje się zaczynając właśnie od końca aminowego.

Dodatkowo N-koniec aminokwasów białka jest ważnym czynnikiem regulującym okres półtrwania (prawdopodobieństwo bycia zdegradowanym). Jest to tak zwana zasada N-końca[1].

Każdy aminokwas jest kodowany przez kilka różnych kodonów na kwasie nukleinowym, przy czym niektóre kodony są preferowane i wykorzystywane często, podczas gdy inne używane są rzadko. Te rzadko wykorzystywane kodony, są u większości organizmów, używane częściej do kodowania aminokwasów na N-końcu białka. Na przykładzie Escherichia coli wykazano, że zwiększa to ekspresję genów[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alexander Varshavsky. The N-end rule pathway of protein degradation. „Genes to Cells”. 2 (1), s. 13–28, 1997. doi:10.1046/j.1365-2443.1997.1020301.x. PMID 9112437. 
  2. Daniel B. Goodman, George M. Church, Sriram Kosuri. Causes and Effects of N-Terminal Codon Bias in Bacterial Genes. „Science”, 2013-09-26. doi:10.1126/science.1241934.