Naprotechnologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Naprotechnologia (NaProTECHNOLOGIA) − metoda, mająca monitorować i utrzymywać zdrowie układu rozrodczego kobiet, stworzona przez Thomasa W. Hilgersa w 1991 roku[1]. Oparta jest głównie na naturalnych metodach planowania rodziny, które są dopuszczalne m.in. przez Kościół katolicki[2]. Metoda stawia nacisk na naukę umiejętności rozpoznawania własnej płodności przez małżonków starających się o potomstwo[3]. Jest adresowana do pacjentów, których niepłodność jest uleczalna i daje się korygować medycznie, czyli do ok. 40% niepłodnych par[4] (nie będą to więc kobiety z niewydolnością jajników, niedrożnością jajowodów czy mężczyźni[5]).

Przebieg metody[edytuj | edytuj kod]

Metoda opiera się na samoobserwacji według zmodyfikowanej wersji modelu Creightona, pozwala określić dni płodne kobiety oraz ewentualne zaburzenia w jej cyklu miesiączkowym. Okres obserwacji i diagnostyka może trwać do 2 lat i obejmuje trzy etapy:

  • nauka techniki obserwacji cyklu kobiety według modelu Creightona i zapisywania jej wyników na specjalnej karcie oraz diagnostyka wstępna i badania hormonalne; równocześnie prowadzi się badania mężczyzny;
  • rozpoznanie przyczyny niepłodności (badania laboratoryjne, obrazowe itd.) i uzyskanie regularnych cyklów;
  • oczekiwanie na poczęcie i towarzyszenie małżonkom przez okres ciąży[6].

Zastosowanie metody[edytuj | edytuj kod]

W założeniu naprotechnologia pozwala na wyznaczenie czasu najkorzystniejszego dla zapłodnienia, czym leczy bezpłodność spowodowaną psychologiczną sferą funkcjonowania organizmu. Metoda nie eliminuje przyczyn niepłodności o charakterze fizjologicznym, występującym u partnerów (jak uszkodzenia narządów, nieprawidłowe ich ukształtowanie w procesie rozwoju, całkowity brak komórek rozrodczych)[4].

Na świecie działa kilka klinik naprotechnologii oraz grupa indywidualnych trenerów i instruktorów tej metody. W Internecie można znaleźć listę instruktorów modelu Creightona i lekarzy konsultantów naprotechnologii z Polski[7].

Literatura naukowa[edytuj | edytuj kod]

Organizacje medyczne oceniające metody leczenia niepłodności, m.in. takie jak unijny ESHRE[8], amerykański ASRM[9], brytyjski NICHCE w swoim 534-stronicowym raporcie nie mówią o naprotechnologii[10], a Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu[11] i Polskie Towarzystwo Ginekologiczne[12] stwierdziły, iż nie mogą jej rekomendować z powodu braku dowodów na jej skuteczność.

Google Scholar wyszukuje 103 prace dla zapytania "Naprotechnology"[13] i 77 prac dla zapytania "Natural Procreative Technology"[14]. PubMed rejestruje trzy nierecenzowane artykuły medyczne o naprotechnologii[15].

Terminologia[edytuj | edytuj kod]

Termin ten jest spolszczeniem od NaProTechnology, który jest zarejestrowanym znakiem towarowym[16]. Został on użyty przez Thomasa W. Hilgersa w książce The Medical and Surgical Practice of NaProTECHNOLOGY (tł. Medyczna i chirurgiczna praktyka naprotechnologii). Jest skrótem od Natural Procreative Technology[2].

Część lekarzy jest zdania, że nazwa ta jest nadużyciem z powodów opisanych przez prof. Jerzego Radwana: Termin naprotechnologia jest nieporozumieniem, to przecież zwykłe postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne, które my, lekarze zajmujący się leczeniem niepłodności, stosujemy u par chcących zajść w ciążę. [...] Nazywanie powszechnie dostępnych metod stosowanych od kilkudziesięciu lat rewolucyjną metodą leczenia niepłodności to hipokryzja[17] [18].

Przypisy

  1. NaProTECHNOLOGY— A Major Breakthrough In Monitoring and Maintaining a Woman's Reproductive and Gynecological Health
  2. 2,0 2,1 T.W. Hilgers: The Medical and Surgical Practice of NaProTECHNOLOGY. Omaha: Pope Paul VI Institute Press, 2004. ISBN 0974414700.
  3. Co to jest NaProTECHNOLOGIA. NaProFAMILIA. [dostęp 28.10.2011].
  4. 4,0 4,1 Co to jest naprotechnologia – PRO In Vitro
  5. Algorytmy diagnostyczno-lecznicze w zastosowaniu do niepłodności pod redakcją prof. dr hab. n. med. Sławomira Wołczyńskiego, dr n. med. Michała Radwana. [dostęp 2013-05-14].
  6. M. Barczentewicz. NAPROTECHNOLOGY® − podstawy naukowe i skuteczność metody. W: Wiater. op.cit. s. 21-25
  7. Lekarze konsultanci naprotechnologii i instruktorzy modelu Creightona w Polsce (pol.). [dostęp 2014-01-02].
  8. [1]
  9. ASRM Guidelines for Practice
  10. [2]
  11. PTMR - Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu - Rekomendacje dotyczące diagnstki i leczenia
  12. Rekomendacje PTG i PTMR – Postępowanie z niepłodną parą (pol.). Sekcja płodnści i niepłodności. [dostęp 2012-12-25].
  13. [3]
  14. [4]
  15. naprotechnology – PubMed – NCBI
  16. Nazwa jest własnością Pope Paul VI Institute for the Study of Human Reproduction w Omaha (stan Nebraska), USA. Zgodnie z wolą właściciela może być swobodnie i bezpłatnie używana przez każdą osobę i instytucję tak długo, jak jej użycie odzwierciedla medyczne koncepcje i wartości wyrażone w podręczniku "The Medical & Surgical Practice of NaProTECHNOLOGY" autorstwa Thomasa W. Hilgersa, zob. NaProTECHNOLGY. naprotechnology.pl. [dostęp 2012-01-04].
  17. nagłówek wywiadu: Naprotechnologia to nieuczciwy chwyt marketingowy – wywiad. niepłodność.pl. [dostęp po rejestracji].
  18. Metoda in vitro czy naprotechnologia, czyli... spór nie tylko medyczny. rynekzdrowia.pl. [dostęp 28.10.2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.