Narodowy Syndykat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Narodowy Syndykat lub Syndykat – "nowa mafia amerykańska", nowa forma zorganizowanej przestępczości na terenie Stanów Zjednoczonych powstała po usunięciu "starej mafii amerykańskiej", co stało się w roku 1931 po zakończeniu wojny castellammaryjskiej.

Stara mafia amerykańska utożsamiana była głównie z trzema "wąsatymi Piotrkami" – Giuseppem "Joem Bossem" Masserią i Salvatorem Maranzaną z Nowego Jorku, którzy zginęli w 1931 roku w wojnie castellammaryjskiej oraz Josephem Aiellą, szefem rodziny Aiello, bossem mafii chicagowskiej i rywalem Ala Capone'a.

Nową mafię amerykańską reprezentowali i stworzyli młodzi gangsterzy, tzw. Young Turks, wspólnie z przedstawicielami żydowskiego podziemia przestępczego.

Plany stworzenia "Syndykatu" zostały nakreślone podczas konferencji w Atlantic City, na której spotkali się przedstawiciele amerykańskiego świata przestępczego.

Twórcy Syndykatu dostrzegali korzyści płynące z połączenia i nawiązania ściślejszej współpracy pomiędzy rozproszonymi po całym terytorium Stanów Zjednoczonych wieloetnicznymi gangami. Aby ten plan się ziścił należało zlikwidować opornych gangsterów (zarówno włoskich, żydowskich, jak i irlandzkich) – trwało to mniej więcej do roku 1935.

Narodowy Syndykat przewidywał m.in. podział na Pięć Rodzin nowojorskiego świata przestępczego i zniesienie stanowiska "szefa szefów" (wł. capo di tutti capi); powołano organ rządzący, tzw. Komisję Syndykatu.

Obecnie na terenie Stanów Zjednoczonych działa ok. 30 rodzin mafijnych (Nowy Jork, Chicago, New Jersey, Detroit, Floryda, Boston), które są kontynuatorami tamtych ustaleń.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Carl Sifakis, Mafia amerykańska encyklopedia Tytuł oryginału: The Mafia Encyclopedia, Third Edition ISBN 97883-242-0613-1