Nemo plus iuris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet (łac.) - paremia prawnicza, oznaczająca: nikt nie może przenieść na drugą osobę więcej praw, aniżeli sam posiada. Zasada ta wywodzi się z prawa spadkowego.

Zgodnie z tą zasadą zbywający prawo własności bądź dysponujący innym prawem zbywalnym nie może rozporządzić swoim prawem w szerszym zakresie, niż jemu samemu przysługuje (i tak np. licencjobiorca nie może zbyć autorskich praw majątkowych do utworu, dzierżawca nie może przenieść własności przedmiotu dzierżawy itd.).

W obowiązującym prawie polskim zasada ta doznaje licznych wyjątków:

  • Nabycie rzeczy ruchomej od nieuprawnionego (na zasadach określonych w art 169 KC)
  • Nabycie prawa rzeczowego lub wierzytelności zabezpieczonej hipotecznie wskutek działania rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych (art 5 i art. 80 KWU).
  • Nabycie rzeczy lub prawa uprzednio zbytego na podstawie czynności prawnej pozornej (art. 83 § 2 KC).
  • Nabycie składniku spadku od osoby, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku (art. 1028 KC).
  • Nabycie na podstawie czynności prawnej dokonanej bez wymaganej zgody drugiego małżonka (art 38 KRO).
  • Nabycie weksla lub czeku od nieuprawnionego (art. 16 prawa wekslowego i 17 prawa czekowego).
  • Nabycie patentu od nieuprawnionego (art. 75 w zw. z art 74 prawa własności przemysłowej)
  • Nabycie przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną użytkowania na gruncie wniesionym przez członka spółdzielni, który nie był upoważniony do rozporządzania nim (art 279 § 2 KC w zw. z art 141 § 1 pr. spódz.).
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.