Nerw wzrokowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nerw wzrokowy cielęcia (przecięty). Widok od tylnej części gałki ocznej
Nerw wzrokowy (nr 4) człowieka i ośmiornicy (z prawej).

Nerw wzrokowy (łac. nervus opticus) – II nerw czaszkowy, część drogi wzrokowej. Przebiega od siatkówki do skrzyżowania wzrokowego. Pod względem rozwojowym jest wypustką międzymózgowia.

Można wyróżnić w nim cztery części:

  1. odcinek wewnątrzgałkowy (od siatkówki do zewnętrznych granic gałki ocznej) – długości ok. 0,7 mm,
  2. odcinek wewnątrzoczodołowy (od gałki ocznej do kanału wzrokowego) – długość ok. 30 mm, o przebiegu esowatym,
  3. odcinek przechodzący przez kanał wzrokowy – długość ok. 5 mm,
  4. odcinek wewnątrzczaszkowy (od kanału wzrokowego do skrzyżowania wzrokowego) – długość ok. 10 mm.

W każdym nerwie wzrokowym przebiega od około 0,8 do 1,5 mln (różnice osobnicze) włókien nerwowych, które są aksonami komórek zwojowych siatkówki. Jest on otoczony oponami mózgowo-rdzeniowymi (twardą, pajęczynówką, miękką). Nerw wzrokowy nie ma swoistych cech nerwu obwodowego – zasadniczo jest pęczkiem istoty białej mózgowia (towarzyszą mu bowiem komórki i włókna gleju, pozbawiony jest natomiast neurolemy).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. J. T. Fitzgerald: Neuroanatomia. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2008, s. 316. ISBN 978-83-60290-54-5.
  • Andrzej Skawina (red.) Anatomia prawidłowa człowieka. Szyja i głowa. Wyd. II poprawione. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego 2006, s. 115 ISBN 83-233-2225-2

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.