Nick Griffin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nick Griffin
Nick griffin bnp from flickr user britishnationalism (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1959
Barnet
Przewodniczący Brytyjskiej Partii Narodowej
Przynależność polityczna Brytyjska Partia Narodowa
Okres urzędowania od 1999
Poprzednik John Tyndall
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Nick Griffin (ur. 1 marca 1959 w Barnet[1]) – brytyjski polityk, od 1999 lider faszyzującej i nacjonalistycznej Brytyjskiej Partii Narodowej, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzina zamieszkała w Southwold, gdzie Nick Griffin uzyskał stypendium do Saint Felix School, w szkole tej był jednym z zaledwie dwóch uczniów płci męskiej[2]. W 1974 zaangażował się w działalność Frontu Narodowego[2], ugrupowania skrajnie prawicowego, dopuszczającego członkostwo osób tylko białej rasy. Na spotkanie tej partii zaprowadził go jego ojciec, długoletni członek Partii Konserwatywnej, z której później został usunięty[3]. W 1977 rozpoczął studia z zakresu historii i prawa na Downing College w ramach University of Cambridge[3]. W ich trakcie założył organizację młodzieżową Young National Front Student Organisation, trenował wówczas także boks – zainteresował się tym sportem po bójce z działaczem antyfaszystowskim[4].

Po ukończeniu studiów był etatowym pracownikiem centrali Frontu Narodowego[4]. W latach 80. nawiązał współpracę z włoskim faszystą Roberto Fiore, wspólnie prowadzili biuro turystyczne[5]. Po rozłamie w FN wspólnie tworzyli faszyzującą organizację International Third Position, która poprzez sieć sklepów charytatywnych pozyskiwała fundusze na druk neofaszystowskich materiałów propagandowych[6]. W 1990 Nick Griffin uległ wypadkowi, w wyniku którego konieczna stała się operacja usunięcia jednej z gałek ocznych[4]. Na kilka lat zawiesił aktywność polityczną, po czym w 1995 wstąpił do skrajnie prawicowej Brytyjskiej Partii Narodowej założonej przez Johna Tyndalla[4]. Został wkrótce redaktorem partyjnych magazynów – „Spearhead” i „The Rune”[7].

W swojej publicystyce wielokrotnie zawierał stwierdzenia rasistowskie i antysemickie. Chwalił Louisa Farrakhana za jego poparcie dla idei separacji rasowej. W swojej broszurze Who are the Mind Benders? usiłował wykazać, że to Żydzi kontrolują brytyjskie media. W redagowanym przez siebie „The Rune” Holocaust określił mianem „Holohoax” (dosł. „Holożart”). Masową imigrację uznawał za prowadzącą do upadku białej rasy[8]. W 1998 został oskarżony o podżeganie do nienawiści rasowej w związku z publikacją materiału negującego Holocaust. Został skazany na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na dwuletni okres próby[3][4].

W 1999 został nowym liderem Brytyjskiej Partii Narodowej. Wzorem przywódców innych europejskich ugrupowań skrajnych złagodził retorykę BNP[9], próbując unikać jawnie rasistowskich i antysemickich wystąpień. Skoncentrował się raczej na krytyce wielokulturowości, islamu, polityki dotyczącej imigrantów[9]. W 2004, po emisji filmu dokumentalnego w BBC, został tymczasowo aresztowany, ponownie pod zarzutem nawoływania do nienawiści rasowej (w związku ze swoimi wypowiedziami pod adresem muzułmanów). Ostatecznie w 2006 zarzuty zostały oddalone[7].

W wyborach w 2009 BNP po raz pierwszy wprowadziła swoich przedstawicieli do europarlamentu. Jeden z dwóch mandatów, które uzyskała ta partia, przypadł Nickowi Griffinowi. W PE VII kadencji pozostał posłem niezrzeszonym, zasiadł w Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności[1]. Również w 2009 został jednym z liderów Sojuszu Europejskich Ruchów Narodowych[10].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2013-12-25].
  2. 2,0 2,1 Kevin Toolis: Race to the right (ang.). theguardian.com, 20 maja 2000. [dostęp 2013-12-25].
  3. 3,0 3,1 3,2 Profile: Nick Griffin (ang.). bbc.co.uk, 10 listopada 2006. [dostęp 2013-12-25].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Haroon Siddique: Profile: Nick Griffin (ang.). theguardian.com, 19 listopada 2008. [dostęp 2013-12-25].
  5. Ian Cobain, Matthew Taylor: Language school run by Italian fascist leader (ang.). timesonline.co.uk, 16 sierpnia 2009. [dostęp 2013-12-26].
  6. Dzień na świecie. rp.pl, 13 sierpnia 1999. [dostęp 2013-12-25].
  7. 7,0 7,1 Nick Griffin (ang.). telegraph.co.uk, 10 stycznia 2006. [dostęp 2013-12-25].
  8. Beliefs (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2013-12-25].
  9. 9,0 9,1 A right menace: Nick Griffin (ang.). independent.co.uk, 23 maja 2009. [dostęp 2013-12-25].
  10. Alliance of European National Movements Expands to 9 Parties (ang.). bnp.org.uk. [dostęp 2013-12-25].