Niszczyciele typu Iroquois
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Niszczyciele typu Iroquois | |
2.jpg) |
|
| Opis typu | |
|---|---|
| Kraj budowy |  Kanada |
| Użytkownicy | Royal Canadian Navy |
| Wejście do służby | 1972 |
| Zbudowane okręty | 4 |
| Okręty w służbie | 3 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 5100 t |
| Długość | 129,8 m |
| Szerokość | 15,2 m |
| Zanurzenie | 4,7 m |
| Napęd | siłownia w układzie COGOG z 4 turbinami gazowymi napędzającymi 2 śruby |
| Prędkość | 29 węzłów |
| Zasięg | 4500 mil morskich |
| Załoga | 280 |
| Uzbrojenie | 32 pionowe wyrzutnie rakietowe ziemia-powietrze Standard SM-2MR Block IIIA 1 armata 76 mm/62 OTO Melara 6 wyrzutni torpedowych Mark 46 Mod 5 1 działko Phalanx CIWS 2 karabiny maszynowe M2 |
| Wyposażenie lotnicze | 2 śmigłowce CH-124 Sea King |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Niszczyciele typu Iroquois – typ czterech kanadyjskich niszczycieli, które weszły do służby w Royal Canadian Navy w latach 70. XX wieku. Okręt były pierwotnie zaprojektowane do zwalczania okrętów podwodnych, ale po gruntownej modernizacji w latach 90. przystosowano je do zadań przeciwlotniczych.
Niszczyciele typu Iroquois były pierwszymi na świecie okrętami napędzanymi wyłącznie turbinami gazowymi. Podobną konstrukcję zastosowano później w amerykańskich niszczycielach typu Spruance.
Okręty [edytuj]
- HMCS "Iroquois" (DDH 280)
- HMCS "Huron" (DDH 281) – zatopiony podczas ćwiczeń w 2007
- HMCS "Athabaskan" (DDH 282)
- HMCS "Algonquin" (DDH 283)
