Niszczyciele typu Iroquois

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niszczyciele typu Iroquois
HMCS Algonquin (DDG 283)2.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Kanada
Użytkownicy  Royal Canadian Navy
Wejście do służby 1972
Zbudowane okręty 4
Okręty w służbie 3
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 5100 t
Długość 129,8 m
Szerokość 15,2 m
Zanurzenie 4,7 m
Napęd siłownia w układzie COGOG z 4 turbinami gazowymi napędzającymi 2 śruby
Prędkość 29 węzłów
Zasięg 4500 mil morskich
Załoga 280
Uzbrojenie 32 pionowe wyrzutnie rakietowe ziemia-powietrze Standard SM-2MR Block IIIA
1 armata 76 mm/62 OTO Melara
6 wyrzutni torpedowych Mark 46 Mod 5
1 działko Phalanx CIWS
2 karabiny maszynowe M2
Wyposażenie lotnicze 2 śmigłowce CH-124 Sea King
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Niszczyciele typu Iroquois – typ czterech kanadyjskich niszczycieli, które weszły do służby w Royal Canadian Navy w latach 70. XX wieku. Okręty były pierwotnie zaprojektowane do zwalczania okrętów podwodnych, ale po gruntownej modernizacji w latach 90. przystosowano je do zadań przeciwlotniczych.

Niszczyciele typu Iroquois były pierwszymi na świecie okrętami napędzanymi wyłącznie turbinami gazowymi. Podobną konstrukcję zastosowano później w amerykańskich niszczycielach typu Spruance.

Okręty[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]