Nokaut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Znokautowany bokser

Nokaut (ang. knockout; skrót KO) – w niektórych sportach walki, takich jak boks, kickboxing, boks tajski, wyeliminowanie przeciwnika poprzez spowodowanie jego niezdolności do podjęcia dalszej walki w określonym czasie, najczęściej z powodu utraty przytomności, zamroczenia, wyczerpania, bądź kontuzji. Zwykle jest to czas dziesięciu sekund, odliczany przez sędziego ringowego.

Techniczny nokaut (ang. technical knockout; skrót TKO) – zwykle jest ogłaszany gdy sędzia lub inne osoby (np. lekarz ringowy, sam zawodnik lub jego trener) przerwie pojedynek z powodu niezdolności zawodnika do kontynuowania dalszej walki, mimo że ten nie został wyliczony. W takim przypadku decyzja o technicznym nokaucie podejmowana jest w wyniku przekonania, że dalsza walka może zagrozić jego zdrowiu lub życiu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]