Sport walki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Taekwondo na turnieju olimpijskim w Pekinie (2008)

Sporty walki to ogólne określenie sportowych wersji technik walki, w odróżnieniu od sztuk walki − które są nieusportowionymi systemami samoobrony, niekiedy połączonymi z dążeniem do psychofizycznego samodoskonalenia. Niektóre sztuki walki zostały przystosowane do celów rywalizacji sportowej i są uznawane również za sporty walki (np. judo czy savate).

Sporty walki na igrzyskach olimpijskich[edytuj | edytuj kod]

Sporty walki były obecne już w programie starożytnych igrzysk olimpijskich. Zawodnicy rywalizowali w boksie, zapasach i pankrationie.

Szereg sportów walki znalazło się również wśród dyscyplin nowożytnych letnich igrzysk olimpijskich. Zawody w zapasach i szermierce obecne są w programie olimpijskim od pierwszych igrzysk w Atenach w 1896 roku. Od 1904 roku o medale olimpijskie walczą również bokserzy, a od 1964 roku judocy. Najmłodszym olimpijskim sportem walki jest taekwondo, które zadebiutowało podczas igrzysk w Sydney w 2000 roku.

Boks
Zapasy w stylu klasycznym
Mieszane sztuki walki
Kendo

Niektóre sporty walki i ich klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]