Normalność roztworu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Normalność roztworu – wartość opisująca stężenie roztworu jako liczbę gramorównoważników w jednostce objętości. Roztwór jest jednonormalny (1 N), jeśli w jednym decymetrze sześciennym roztworu (jednym litrze) znajduje się jeden gramorównoważnik danej substancji.