Obóz jeniecki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Obóz jeniecki - miejsce przetrzymywania wziętych do niewoli żołnierzy przeciwnika po zakończeniu bezpośrednich działań wojennych. Jeniec wojenny, to osoba, która zgodnie z artykułem 4 i 5 Konwencji Genewskiej o traktowaniu jeńców wojennych przyjętej 12 sierpnia 1949, była zaangażowana w działania bojowe pod rozkazami swojego rządu i została zatrzymana przez siły zbrojne strony przeciwnej[1].
Zobacz też [edytuj]
- Niemieckie obozy jenieckie 1939-1945
- Obozy internowanych żołnierzy armii URL w Polsce
- Stalag XII F
- Jeńcy sowieccy w niewoli polskiej (1919-1921)
- Obóz jeniecki pod Strzałkowem
- Oflag
- Stalag
- Obozy internowania na Węgrzech 1939-1940
- Alianckie obozy jenieckie 1939-1945