Obóz jeniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Obóz jeniecki - miejsce przetrzymywania wziętych do niewoli żołnierzy przeciwnika po zakończeniu bezpośrednich działań wojennych. Jeniec wojenny, to osoba, która zgodnie z artykułem 4 i 5 Konwencji Genewskiej o traktowaniu jeńców wojennych przyjętej 12 sierpnia 1949, była zaangażowana w działania bojowe pod rozkazami swojego rządu i została zatrzymana przez siły zbrojne strony przeciwnej[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy