Obciąganie (obróbka plastyczna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy metody obróbki plastycznej. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Obciąganie - metoda plastycznego kształtowania blach na maszynach zwanych obciągarkami. Obciąganie było stosowane pierwotnie w przemyśle lotniczym jako metoda kształtowania metalowych elementów pokryć samolotów. Obecnie metoda ta jest stosowana również w przemyśle samochodowym i okrętowym.

Obciąganie polega na przyłożeniu dużej siły rozciągającej do krawędzi arkusza blachy a następnie dociśnięcie tego arkusza do wypukłego wzornika do obciągania. Siła rozciągająca powinna być tak dobrana, aby w całym kształtowanym przekroju materiału naprężenia przekroczyły granicę plastyczności.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Rozróżnia się kilka rodzajów obciągania w zależności od sposobu kształtowania materiału i od kształtu wzornika:

  • Obciąganie poprzeczne - nazywane czasem obciąganiem wzornikiem. Dwa brzegi materiału umocowane są w nieruchomych uchwytach a ruchomy wzornik (najczęściej o napędzie hydraulicznym) obciąga na sobie blachę.
  • Obciąganie podłużne - nazywane obciąganiem uchwytami. Przy tej metodzie wzornik do obciągania jest nieruchomy. Kształtowanie plastyczne dokonywane jest dzięki ruchom uchwytów.
  • Obciąganie z owijaniem - kształtowanie materiału odbywa się kilku etapowo. Początkowo materiał jest rozciągany za pomocą uchwytów. Następnie owijany na wzorniku. Na końcu materiał jest obciągany na wzorniku do momentu przekroczenia granicę plastyczności.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]