Onychonycteris finneyi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Onychonycteris finneyi
Simmons, Seymour, Habersetzer, and Gunnell 2008
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Rodzina Onychonycteridae
Rodzaj Onychonycteris
Gatunek Onychonycteris finneyi

Onychonycteris finneyiwymarły, jeden z najbardziej prymitywnych, dotychczas poznanych, gatunków nietoperzy, którego skamieniałe, dobrze zachowane szczątki odkryła Bonnie Finney w 2003 r.[potrzebne źródło] w południowo-zachodniej części stanu Wyoming w USA. Gatunek został nazwany i opisany przez Nancy B. Simmons. Uważa się, że Onychonycteris finneyi stanowi brakujące pośrednie ogniwo ewolucyjne pomiędzy współczesnymi nietoperzami a ich nielotnymi praprzodkami. Odkryty przodek nietoperzy żył 52,5 mln. lat temu, w okresie wczesnego eocenu. Datę określono na podstawie analizy wieku warstw skalnych, w których spoczywał. Odkrycie Onychonycteris finneyi pozwoliło ustalić, że nietoperze zaczęły latać zanim wykształciły się u nich narządy i zdolność do echolokacji. Analiza szczątków wykazała, że w jego czaszce brak jest struktur wokół uszu umożliwiających echolokację. Wskazuje to, że w poszukiwaniu pożywienia Onychonycteris finneyi posługiwał się zmysłem wzroku lub powonienia. Rozwinięta klatka piersiowa dowodzi, że zwierzę latało, ale budowa jego skrzydeł wskazuje, że nie był on zbyt szybkim lotnikiem.

W odróżnieniu od dzisiejszych nietoperzy, które mają pazurki u dwóch palców kończyn przednich, Onychonycteris finneyi posiadał pazurki na wszystkich pięciu palcach (stąd też pochodzi jego nazwa oznaczająca 'pazurzasty nietoperz').

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nancy B. Simmons. "Jak uskrzydlały się ssaki". „Świat Nauki”. 1 (209), s. 50-57. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0867-6380. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]