Organy elektroniczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Organy elektroniczne – elektryczny lub elektroniczny instrument klawiszowy, przeznaczony do wykonywania utworów na żywo oraz nauki gry na tymże instrumencie.

Elementem sterującym jest również, tak jak w keyboardzie, klawiatura o układzie typu fortepianu.

W porównaniu do keyboardu, organy elektroniczne posiadają rozmaitą paletę głosów (registrów), które zazwyczaj wiernie odwzorowują brzmienie prawdziwych organów piszczałkowych, lub organów Hammonda itp. Większość organów elektronicznych, tak jak organy piszczałkowe dysponuje klawiaturą nożną oraz ławką organową.

W przypadku organów elektronicznych mamy do czynienia z podziałem na instrumenty analogowe i cyfrowe. Obecnie nie produkuje się już instrumentów analogowych ze względu na ich mało realne, jak na te czasy brzmienie. Technika cyfrowego samplingu pozwoliła wiernie odwzorować brzmienia prawdziwych piszczałkowych organów, przez co instrumenty analogowe przestały być produkowane po wypuszczeniu pierwszych partii instrumentów cyfrowych.

Istnieją różne typy organów elektronicznych. Obecnie na rynku oferowane są organy przenośne (stąd często mylone z keyboardem), oraz takie, które montuje się najczęściej na stałe i wyglądają zazwyczaj bardzo podobnie do nowoczesnych organów piszczałkowych.

W latach 80. XX wieku, w Polsce popularne były analogowe organy produkowane przez firmę Unitra. Wówczas wyprodukowała ona znane do dziś organy Unitra B-2 oraz ESTRADA 207. Jednymi z najbardziej znanych zagranicznych organów są między innymi Johannus op. 220.

Dzisiaj popularnymi producentami elektronicznych organów cyfrowych są takie firmy, jak: Allen, Johannus, Content, Eminent, Roland oraz Rodgers.

Organy elektroniczne mają częste zastosowanie w kościołach oraz szkołach organistowskich. Warto wspomnieć, iż organy elektroniczne znajdujące się w kościołach są często „połączone” z tzw. prospektem organowym, czyli z tym co tak naprawdę widzimy z dołu (piszczałki). Często mówi się na to „atrapa piszczałek”, gdyż nie wydają one żadnego dźwięku, a służą jedynie jako ozdoba. Dla większego realizmu brzmienia, najczęściej umieszcza się głośniki właśnie za piszczałkami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]