Otto II Surowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Otto II Surowy
książę Lüneburga
Okres panowania od 1277
do 9 kwietnia 1330
Dane biograficzne
Dynastia Welfowie
Urodziny ok. 1266
Śmierć 9 kwietnia 1330
Ojciec Jan
Matka Liudgarda
Żona Matylda
Dzieci Jan,
Matylda,
Otto III,
Wilhelm,
Ludwik,
Liudgarda,
Jutta

Otto II Surowy, niem. Otto II. der Strenge (ur. ok. 1266 r., zm. 9 kwietnia 1330 r.) – książę Lüneburga od 1277 r., z dynastii Welfów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Otto II był synem księcia Brunszwiku i Lüneburga Jana oraz Liudgardy, córki hrabiego Holsztynu Gerarda I. W chwili śmierci ojca był niepełnoletnie i rządy opiekuńcze w jego księstwie sprawowali najpierw stryj Albrecht I Wielki, książę Brunszwiku, a po jego śmierci kolejny stryj Konrad, biskup Verden.

Samodzielne rządy Otto objął w 1282 r. Podczas ich sprawowania skutecznie poszerzał terytorium swojego księstwa, głównie w rejonie rzek Leine i Wezera (zarówno metodami siłowymi, jak i w drodze zakupów i zamian), a także walczył o wpływy nad dolną Łabą z władcami Schwerinu oraz Askańczykami. Aby zdobyć finansowanie dla tego typu działań, posiłkował się kredytami od miast, sprzedażą przywilejów oraz zastawami. Przeprowadził reformę monetarną w księstwie, zakazując bicia monety przez miasta na ternie księstwa, z wyjątkiem miast Lüneburg i Hanower. Przeprowadził także lokacje miejskie (m.in. Harburg i Celle), dbał o pokój wewnętrzny księstwa i ograniczał samowolę rycerstwa.

W 1314 r. Otto dopuścił do współrządów swego syna Ottona III, a rok później ogłosił, że jego następcami mają zostać wspomniany Otto oraz drugi z synów Wilhelm, pozostali synowie zostali zaś przeznaczeni do kariery duchownej. Otto i Wilhelm zgodnie z jego wolą mieli po jego śmierci podzielić się księstwem, do czego jednak nie doszło i bracia objęli wspólne rządy w całej ojcowiźnie.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

W 1287 r. poślubił Matyldę, córkę palatyna reńskiego i księcia Górnej Barawii Ludwika II, dzięki temu małżeństwu został szwagrem króla Niemiec od 1314 r., a cesarza od 1328 r., Ludwika IV Bawarskiego. Z małżeństwa tego pochodziło siedmioro dzieci:

  • Jan (zm. 1324), kanonik w Hildesheim, Verden (Aller) i Minden, administrator arcybiskupstwa Bremy,
  • Matylda (zm. ?), żona hrabiego Werle Mikołaja II,
  • Otto III (zm. 1352), książę Lüneburga,
  • Wilhelm (zm. 1369), książę Lüneburga,
  • Ludwik (zm. 1346), biskup Minden,
  • Liudgarda (zm. 1338), ksieni w Wienhausen,
  • Jutta (zm. 1342/3), ksieni w Wienhausen.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Uwe Ohainski: Otto II. der Strenge. W: Neue Deutsche Biographie. T. 19. Berlin: Duncker & Humblot, 1999, s. 679–680. [dostęp 2010-04-21]. (niem.)


Poprzednik
Jan
książę Lüneburga
12671279
Następca
Otto III i Wilhelm