Schwerin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy stolicy kraju związkowego. Zobacz też: Schwerin.
Schwerin
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Meklemburgia-Pomorze Przednie
Burmistrz Angelika Gramkow
Powierzchnia 130,46 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności
• gęstość

95 220
729,9 os./km²
Tablice rejestracyjne SN
Położenie na mapie Meklemburgii-Pomorza Przedniego
Mapa lokalizacyjna Meklemburgii-Pomorza Przedniego
Schwerin
Schwerin
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Schwerin
Schwerin
Ziemia 53°38′N 11°25′E/53,633333 11,416667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Schwerinmiasto na prawach powiatu w Niemczech, na Pojezierzu Meklemburskim, nad jeziorem Schweriner See, stolica kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

W zachodniej części Meklemburgii wśród jezior: Schweriner See, Heidensee, Ziegelsee, Medeweger See, Lankower See, Ostorfer See, Fauler See, Neumühler See, Burgsee, Grimkesee, Große Karausche, Pfaffenteich. Miasto leży na wysokości od 38 do 86,1 m n.p.m.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miasta, zapisana po raz pierwszy w 1018 roku w formie Zuarin, ma pochodzenie słowiańskie. Prawdopodobnie wywodzi się z połabskiego zvérina „zwierzyniec”[1], choć możliwy jest także jej związek z imieniem boga Swaroga[2]. W języku polskim rekonstruowana jest jako Zwierzyn[3], Skwierzyn[4], Swarzyn[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Schwerin założyli Słowianie połabscy z konfederacji plemion Obodrzyców. W 1160 książę saski Henryk Lew zdobył tu jeden z głównych grodów słowiańskich Obodrzyców wzmiankowany już w X wieku. Od ok. 1170 siedziba biskupstwa i stolica samodzielnego księstwa.
1358 włączony do księstwa Meklemburgii. Od 1524 ośrodek reformacji. 1621-1934 stolica księstwa Meklemburgia-Schwerin.

Liczba mieszkańców: 1991 – 127 tys.; 2002 – 98 tys.; 2010 – 95,2 tys.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Browar, przemysł spożywczy.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Transport drogowy[edytuj | edytuj kod]

  • z kierunku Berlina i Hamburga: A24 i A14 (do 2006 A241)
  • z Hagenow → B321 kierunek Schwerin
  • z kierunku Gadebusch i Güstrow: B104
  • z kierunku Wismar i Ludwigslust: B106

Transport kolejowy[edytuj | edytuj kod]

W mieście znajdują się stacje kolejowe Schwerin Hauptbahnhof i Schwerin-Lankow.

Tramwaje[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Tramwaje w Schwerinie.

W mieście funkcjonują 4 linie tramwajowe.

Turystyka i zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • katedra gotycka (XIII-XV wiek) z wieżą (1888-1892), w katedrze malowidła ścienne sprzed połowy XIV wieku oraz przyległy krużganek (ok. 1400)
  • dwa kościoły – zamkowy (1560-1563) oraz Św. Mikołaja (XVIII wiek)
  • neorenesansowy Zamek Książęcy (Książąt ~Obodrzycko-Meklemburskich) wybudowany w latach 1843-1857 jako nowa siedziba Książąt Meklemburgii (patrz: Książęta Meklemburgii - zgermanizowana dynastia książęca wywodząca się z lechickich książąt obodrzyckich, patrz też: Książęta Obodrzyców), przez znanych architektów, wśród których byli G.A. Demmler, F.A. Stuler, Gottfried Semper; w skrzydle wschodnim pozostałości terakotowej dekoracji 1553-1555, której twórcą był S. von Duren; w zamku renesansowa kaplica (1560-1563, budową kierował znany włoski architekt J.B. Parr; wokół zamku barokowy park (poł. XVIII w.) z rzeźbami Balthasara Permosera
  • arsenał (1840-1844)
  • ratusz Nowego Miasta (XVIII wiek)
  • hala targowa (1783-1785)
  • muzeum (w zamku)
  • pałace (XVIII wiek), zamek myśliwski (po 1790), zabudowa miejska (XVI-XIX wiek)
  • teatr państwowy (Mecklenburgisches Staatstheater Schwerin)
  • wieża telewizyjna
  • muzeum techniki
  • miejskie muzeum historyczne (Stadtgeschichtsmuseum)
  • Zoo
  • biała flota

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Schwerin posiada następujące umowy partnerskie[6]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Horst Zänger, 850 Jahre Schwerin, Schwerin 2009, s. 12-13.
  2. Aleksander Gieysztor, Mitologia Słowian, Warszawa 2006, s. 172.
  3. ks. Stanisław Kozierowski: Atlas nazw geograficznych Słowiańszczyzny Zachodniej. T. Zeszyt IIA. Poznań: 1937.
  4. Por. E. Eichler, W. Mühlner, Die Namen der Städte in Mecklenburg-Vorpommern. Ingo Koch Verlag, Rostock, 2002, s. 121-122.
  5. Józef Spors, Organizacja kasztelańska na Pomorzu Zachodnim w XII-XIII wieku, Słupsk 1991, s. 47.
  6. Współpraca zagraniczna.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]