Owacja

Owacja (ovatio) - nagroda przyznawana w Starożytnym Rzymie zwycięskiemu wodzowi. Była ona w hierarchii niższa od triumfu.

Owacja obchodzona była z o wiele mniejszym przepychem, a odbywający ją wódz przechodził przez miasto pieszo, bądź też przejeżdżał konno. Ubrany był w ozdobną togę, skromniejszą niż w czasie triumfu, z mirtowym wieńcem na skroni. Towarzyszli mu fleciści.

Owacje przyznawano zazwyczaj wtedy, gdy wojna była toczona przeciwko wrogowi "niegodnemu" (np. niewolnikom bądź piratom), lub nie została wypowiedziana w sposób formalny.

Zazwyczaj podczas owacji zwycięski wódz składał bogom w ofierze owcę.

Pierwsze w historii Rzymu prawo do owacji otrzymał konsul Kwintus Postumiusz Tubertus po zwycięstwie nad Sabinami.