Płytka strefowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Binarna płytka strefowa.

Płytka strefowa (znana też jako płytka strefowa Fresnela; mylona czasem z soczewką Fresnela) jest urządzeniem służącym do skupiania światła. W odróżnieniu od soczewki, zamiast zjawiska załamania, wykorzystuje zjawisko dyfrakcji.

Składa się z naniesionych na przezroczystym materiale naprzemiennych jasnych i ciemnych stref, które odpowiadają kolejnym strefom Fresnela.

Projektowanie płytki[edytuj | edytuj kod]

Promienie okręgów oddzielających kolejne strefy to

r_n = \sqrt{n \lambda f + \frac{n^2\lambda^2}{4}}

gdzie n jest liczbą naturalną, λ jest długością fali, a f ogniskową. Jeśli promień płytki strefowej jest dużo mniejszy od ogniskowej, wzór można przybliżyć przez

r_{n} \simeq \sqrt{n f \lambda}

Z powyższego wzoru wynika, że powierzchnia wszystkich pierścieni (zarówno jasnych jak i ciemnych) jest taka sama.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Do obrazu docierają fale o różnych amplitudach i fazach, interferując ze sobą. Jednym z sposobów wzmocnienia natężenia w ognisku jest wycięcie tych przyczynków, które prowadzą do interferencji destruktywnej (kasowania się nawzajem amplitud). Zwykle dokonuje się tego przez zaczernienie tych miejsc na płycie, które dają w ognisku fazę przeciwną do fazy fali przechodzącej przez sam środek płytki.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]