Pałac Kazanowskich w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałac od strony Krakowskiego Przedmieścia
Tablica upamiętniająca opisaną w Potopie Henryka Sienkiewicza walkę Zagłoby z małpami wmurowana w mur oporowy pałacu Kazanowskich
XVII wiek
Pałac Kazanowskich (po prawej) i Pałac Ossolińskich (po lewej). Zostały spalone przez Szwedów i Brandenburczyków w 1650 roku

Pałac Kazanowskich – pierwotnie renesansowy pałac zbudowany w pierwszej połowie XVII wieku, przekształcony po 1663 w klasztor i kościół zakonu karmelitanek bosych. Od 1818 siedziba Towarzystwa Dobroczynności Res Sacra Miser, a od 1989Towarzystwa Charytatywnego Caritas A.W. Zlokalizowany jest w Warszawie przy ul. Krakowskie Przedmieście 62 w dzielnicy Śródmieście.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zygmunt III nabył dwór Bobolich przy klasztorze bernardynów w Warszawie i przystosował na rezydencję dla najstarszego syna Władysława IV. Pałac Kazanowskich przystosowany był pierwotnie dla królewicza Władysława Wazy przez włoskiego architekta Konstantyna Tencallę w latach 1628-1643. Już w 1632 pałac otrzymał w darze Adam Kazanowski, który przekształcił go w jedną z najwspanialszych warszawskich rezydencji w XVII wieku. Z powodu tego dworu, który wraz ze wspaniałym urządzeniem królewicz podarował Kazanowskiemu, wyniknął spór królewski syna z ojcem. Rezydencja nie została zniszczona, ani nawet spalona w trakcie potopu szwedzkiego. Świadczą o tym chociażby pozostałości polichromii w dolnej kondygnacji obecnego budynku klasztornego.

W 1661 właścicielami zostają Lubomirscy, w 1663 przekazują połowę budynku od strony Krakowskiego Przedmieścia karmelitankom bosym na klasztor i kościół. Dostosowując gmach do swoich potrzeb zakonnice rozbierają część pałacu - pierwsze piętro, na którym mieściła się między innymi sala balowa. W 1818 zakon ulega kasacie i budynek przechodzi na własność Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynnego Res Sacra Miser (pol. "ubogi jest świętością"), które dokonuje przebudowy na własne potrzeby. Dekretem prymasa Polski z 1989 roku została powołana Caritas A.W., mająca tu obecnie swoją siedzibę.

Ze zniszczeń wojennych ocalałe części pałacu odbudowano w latach 1945-1975. W czasie remontu rozpoczętego w 2006 roku odkryto w pozostałych po pałacu częściach m.in. polichromie z XVII wieku.

Na ścianie frontowej pałacu znajduje się tablica Tchorka upamiętniająca ofiary egzekucji przeprowadzonej przez Niemców w sierpniu 1944[1].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Stanisław Ciepłowski: Napisy pamiątkowe w Warszawie XVII-XX w.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 111. ISBN 83-01-06109-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Na mapach: 52°14′42″N 21°00′54″E/52,245000 21,015000