Pacific nr 2179

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nr 2179
Parowóz w Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji
Parowóz w Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji
Producent Ateliers Métallurgiques w Tubize Belgia
Lata budowy 1935
Układ osi 2'C1 (2C1n2)
Długość parowozu 6555 mm
Długość z tendrem 10 715 mm
Szerokość 1450 mm
Wysokość 2350 mm
Rozstaw osi skrajnych 4490 mm
Prędkość maksymalna 30 km/h
Ciśnienie w kotle 14 at
Średnica cylindra 250 mm
Skok tłoka 300 mm
Średnica kół napędnych 660 mm
Średnica kół tocznych 310 mm
Rozstawy toru 600 mm
Zapas węgla w tendrze 1,8 t, wody 3,2 m³
Portal Portal Kolej

Nr 2179 – parowóz wąskotorowy o układzie osi 2'C1 (tzw. Pacific), zbudowany w belgijskiej firmie Ateliers Métallurgiques, eksploatowany w Polsce po II wojnie światowej, obecnie zachowany w Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji koło Żnina.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parowóz z numerem kotła 2179 należał do serii 6 lokomotyw zbudowanych przez Ateliers Métallurgiques (Zakłady Metalurgiczne) specjalnie dla potrzeb kolei wystawowej na Wystawie Kolonialnej w Brukseli (długości 6 km). Były one stylizowane na miniatury normalnotorowych parowozów pospiesznych, stąd wykonano je w bardzo nietypowym dla parowozów wąskotorowych układzie osi 2'C1 (tzw. układ Pacific według nomenklatury amerykańskiej). Miały ponadto inne nietypowe dla lokomotyw wąskotorowych cechy: duże odchylacze dymu po bokach dymnicy, niski komin, zbieralnik pary we wspólnej niskiej obudowie z piasecznicą oraz miniaturową krótką budkę, nie mieszcząca obsługi. Budowę parowozów rozpoczęły zakłady w Nivelles, natomiast kotły zostały wyprodukowane przez zakłady w Tubize, które dokończyły budowę lokomotyw[1].

Po zakończeniu wystawy, tabor kolejowy został zakupiony przez firmę spod Antwerpii, która wypożyczyła go dla potrzeb kolejnej wystawy kolonialnej w Liège w 1939 roku. Po zajęciu Belgii przez Niemcy podczas II wojny światowej, lokomotywy zostały przejęte przez Niemców i używane na niemieckich kolejach polowych i budowlanych[1].

Służba w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywa o numerze kotła 2179, nosząca w taborze kolei wystawowej numer 3 i imię własne "Charles", znalazła się pod koniec wojny na Pomorzu Zachodnim. W lecie 1945 roku została odnaleziona i przejęta przez polskie władze w Szczecinie. Była tam używana przy odgruzowywaniu miasta, a następnie przy budowie stacji Szczecin Port Centralny. Parowóz został następnie sprzedany cukrowni "Ostrowy" koło Kutna, gdzie otrzymał numer inwentarzowy 1 i był używany na kolei buraczanej. Po przebudowie kolei cukrowni na początku lat 50. na szerokość toru 750 mm, parowóz został, po naprawie głównej w 1952 roku w Warsztatach Kolejowych w Łapach, przekazany cukrowni "Chełmica" koło Włocławka. Parowóz, wyróżniający się wyglądem, nazywany był tam potocznie "Belgijką"[1].

W 1958 roku parowóz został poddany naprawie głównej, połączonej z rekonstrukcją, w ZNTK w Nowym Sączu. Z widocznych zmian, zastosowano znacznie większą budkę, chroniąca obsługę, modyfikując też przód tendra. Dla lepszego ciągu na postoju, podwyższono komin. Powiększono również piasecznicę, dla uzyskania większej pojemności[1]. Zmiany te popsuły nieco proporcjonalną sylwetkę lokomotywy, lecz poprawiły własności eksploatacyjne. Kolejna naprawa główna w ZNTK w Nowym Sączu miała miejsce w 1965 roku. W 1969 roku cukrownia "Chełmica" zlikwidowała kolej, po czym parowóz stał na stacji Lipno do 1972 roku. Został następnie przejęty przez Muzeum Kolejnictwa w Warszawie, po czym, z uwagi na brak ekspozycji wąskotorowej, znalazł się ostatecznie w Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 B. Pokropiński, Muzealne... s. 114-117

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Pokropiński, Muzealne parowozy wąskotorowe w Polsce (dla toru szerokości 600 i 630 mm), Muzeum Ziemi Pałuckiej, Żnin, 2000, ISBN 83-910219-7-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]