Palusznik nitkowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Palusznik nitkowaty
Digitaria spp Sturm2.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj palusznik
Gatunek palusznik nitkowaty
Nazwa systematyczna
Digitaria ischaemum (Schreb.) Muhl.
Descr. Gram. 131 1817[2]
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Palusznik nitkowaty (Digitaria ischaemum) – gatunek rośliny jednorocznej należący do rodziny wiechlinowatych, naturalnie rosnący w obszarze południowej Europy i Azji. Rozprzestrzeniony poza tym w strefach umiarkowanie ciepłych. W Polsce jest archeofitem[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Zbiorowisko palusznika nitkowatego na typowym dla niego siedlisku (ugorze)
Pokrój
Trawa rosnąca w luźnych lub zbitych kępach.
Łodyga
Źdźbła zwykle wielokrotnie rozgałęzione i na końcach często wznoszące się. Wysokości do 35 cm.
Liście
Pochwy liściowe nieowłosione lub luźno orzęsione na górnym brzegu. Blaszki liściowe zaokrąglone u nasady, równowąsko lancetowate, o szorstkich brzegach, czasem nabiegłe czerwonawo. Języczek liściowy stępiony, bez owłosienia.
Kwiaty
Kłosy prawie groniaste, przeważnie po 3 w pęczku. Kłoski okrągławe. Kwitnie od lipca do października.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Występuje chętnie w uprawach roślin okopowych, na glebach świeżych i żyznych.

Gatunek charakterystyczny dla zespołu chwastów Digitarietum ischaemi[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-01-22].
  2. Digitaria ischaemum (ang.). W: The Plant List [on-line]. [dostęp 2011-01-23].
  3. B. Tokarska-Guzik, Z. Dajdok, M. Zając, A. Zając, A. Urbisz, W. Danielewicz: Rośliny obcego pochodzenia w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem gatunków inwazyjnych. Warszawa: Generalna Dyrekcja Ochrony Srodowiska, 2012. ISBN 978-83-62940-34-9.
  4. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Grau, Kremer, Möseler, Rambold, Triebel: Graser. Mosaik Verlag GmbH, Monachium 1984