Papillon (rasa psów)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy rasy psa. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Papillon.
Papillon
Outdoor Continental Toy Spaniel Papillon.jpeg
Inne nazwy Epagneul nain continental a Oreilles Droites,
Continental Toy Spaniel Papillon
Kraj patronacki Francja
Wymiary
Wysokość 20-28 cm[1]
Masa 2–5 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 4,
nr wzorca 77
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Papillon – jedna z ras psów, łącząca cechy spaniela i szpica, wraz z phalene uznawana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) za odmiany spaniela kontynentalnego (Epagneul nain continental). Papillon uznawany jest za odmianę ze stojącymi uszami. Wielu kynologów oraz organizacji kynologicznych traktuje pappillona i phalene za odrębne rasy, przy czym ich pochodzenie jest różnie wyjaśniane. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[2].

Etymologia nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa rasy – wywodzona jest od francuskiego słowa papillon oznaczającego "motyl" – nawiązuje do kształtu uszu przypominających skrzydła motyla[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa uznawana jest za jedną z najstarszych europejskich ras, znana była już co najmniej w XVI wieku[3]. Pierwsza wzmianka o sprzedaży przedstawiciela rasy pochodzi z 1545 roku[4]. Wśród autorów nie ma zgody, co do pochodzenia rasy. Wiadomo, że powstała w Europie kontynentalnej. Jedni uważają, że przodkiem papillona mógł być spaniel karłowaty (Epagneul nain[3]) sprowadzony prawdopodobnie z Chin do Hiszpanii[4]. Inni twierdzą, że obecny papillon ze stojącymi uszami wywodzi się od ok. XIX wieku w prostej linii z phalene (z fr. ćma), rasy o zwisających uszach.

Rasa występowała na dworach hiszpańskich zabawiając damy dworu; popularne w większości dworów szlacheckich w Europie. Została uwieczniona w twórczości Goyi, Rubensa, Van Dycka[3] i innych. Jako przywilej szlachty była w znacznej części zniszczona za czasów Rewolucji Francuskiej. Po raz pierwszy pokazany na wystawie w Londynie w 1923 roku, a w USA uznany w roku 1935[1].

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Papillon jest psem do towarzystwa, może pełnić funkcję stróża, dobrze znosi warunki miejskie. Potrafi polować na szczury[3]. Rasa nadaje się do psiego sportu agility.

Charakter i temperament[edytuj | edytuj kod]

Psy tej rasy są wesołe, pełne temperamentu, łatwe do prowadzenia, nie są szczekliwe. Papillon jest inteligentny, przyjacielski i pewny siebie. Bardzo przywiązuje się do właściciela. Wobec obcych jest powściągliwy, czasem bywa nieufny lecz dobra socjalizacja może wykluczyć takie zachowanie.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Psy tej rasy mają zwykle białe umaszczenie z czerwonymi lub czarnymi łatami[5]. Według wzorca FCI dopuszczalne są wszelkie maści na białym tle[6].

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Włos jest łatwy w pielęgnacji, wystarczy 1–2 razy w tygodniu wyczesać psa, za pomocą gęstej metalowej szczotki i grzebienia.

  • Problemy zdrowotne: wypadanie rzepki kolanowej, postępujący zanik siatkówki, skłonności do łamania kości
  • Ruch: lubi spacery
  • Żyje przeważnie 13–15 lat[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 David Taylor: Księga psów. s. 184-185.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 175.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Bruce Fogle: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
  4. 4,0 4,1 David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.
  5. Wendy Boorer: Psy : przegląd ras. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1992. ISBN 83-204-1561-6.
  6. Wzorzec FCI nr 77 FCI-St. N° 77 (pdf)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.