Pecorino (winorośl)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy odmiany winorośli. Zobacz też: ser pecorino.
Pecorino
‘Pecorino’
Gatunek winorośl właściwa
(Vitis vinifera)
Identyfikator VIVC 9072[2]
Przeznaczenie owoców wino
Kolor skórki zielonożółty[1]

Pecorino – stary biały szczep winorośli, spotykany przede wszystkim w środkowych Włoszech[3] i pochodzący przypuszczalnie z okolic Perugii, gdzie rósł w XIX wieku[1]. Uprawiany w regionach Abruzja, Lacjum, Marche oraz Umbria. W 2000 roku obszar upraw wynosił 87 ha, ale rośnie[1].

Odmiana pecorino wcześnie dojrzewa[1]. Wina produkowane z winogron charakteryzują się delikatnym zapachem oraz orzeźwiającym bukietem, w zależności od producenta, mineralnym bądź kwiatowym[1]. Pecorino jest odmianą spotykaną w kilku apelacjach klasy DOC - jest obowiązkowym składnikiem win falerio dei colli ascolani i offida (w wariancie pecorino)[3][4][5], może także wchodzić w skład innych win, gdzie dopuszcza się dodatek lokalnych białych odmian, np. controguerra[1]. W handlu spotyka się także wina z winogron pecorino innych kategorii, np. IGT Terre di Chieti[1].

Synonimy[edytuj | edytuj kod]

Zarejestrowano następujące synonimy odmiany pecorino: arquitano, biancuccia, bifolchetto, bifolco, bifolvo, dolcipappola, forcese, forconese, iuvino, juvino, lanzesa, moscianello, mosciolo, mostarello, norcino, pecorella, pecorello, pecori, pecorina, pecorina arquatanella, pecorino bianco, pecorino de arquata, pecorino di osimo, piscianello, piscianino, promotico, sgranarella, striccarella, trebbiano viccio, uva cani, uva degli osti, uva del'occhio piccola, uva delle donne, uva delle peccore, uvarella, uvina, vecia, verdicchio bastardo bianco i vissanello[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 774. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.)
  2. 2,0 2,1 Palomino fino w bazie danych Institut für Rebenzüchtung Geilweilerhof (ang.). [dostęp 26 kwietnia 2014].
  3. 3,0 3,1 Tutto vino 2008 ↓, s. 50.
  4. Tutto vino 2008 ↓, s. 628.
  5. Tutto vino 2008 ↓, s. 633.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]