Pecunia non olet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pecunia non olet (pieniądze nie śmierdzą) – łacińska sentencja, której autorstwo rzymscy historycy Swetoniusz i Kasjusz Dion przypisali Wespazjanowi. Wprowadził on ok. 70 roku n.e. podatek od toalet publicznych[1]. Krytykowany m.in. przez własnego syna Tytusa za zajmowanie się tak niepoważnymi aspektami gospodarki, miał odpowiedzieć pecunia non olet. Według innych źródeł sentencja ta miała zostać wypowiedziana nie w związku z podatkiem od toalet, ale za sprawą podatku nałożonego na garbarzy gromadzących mocz do celów przemysłowych, m.in. oczyszczania skór[2].

Quote-alpha.png
Syn Tytus wypomniał mu, że nawet na urynę nałożył podatek. Cesarz przyłożył mu do nosa pieniądze ściągnięte jako pierwsza rata, zapytując, „czy nie razi go zapach?” Na jego odpowiedź przeczącą rzekł: „A przecież to z uryny”. (za: Swetoniusz, Boski Wespazjan 23, przeł. Janina Niemirska-Pliszczyńska)

Powiedzenie ma swoje odpowiedniki (w postaci utartych związków frazeologicznych) w wielu innych językach.

Przypisy

  1. Rzymski system podatkowy - I rozdział rozprawy Nowotestamentalny obraz celników na tle systemu finansowego Judei i Imperium Rzymskiego, Jan Klinkowski, "Perspec†iva", Legnickie Studia Teologiczno-Historyczne, Nr 2 (11), 2007
  2. Inga Grześczak: Ścieżki śródziemnomorskie. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2002, s. 141. ISBN 83-214-1284-X.