Pieśń (gatunek literacki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pieśńgatunek literacki poezji lirycznej, o genezie związanej z obrzędami i muzyką (pieśni ludowe, pieśni średniowieczne), od której stopniowo się uwolnił, stając się samodzielną formą wyrazu.

Pieśń to utwór liryczny podzielony na strofy, zwykle o tematyce poważnej.

Nowożytny kształt pieśni jako wiersza wywodzi się z utworów Horacego i ód greckich. U Horacego stała się samodzielną formą literacką.

W średniowiecznej literaturze pieśni były epickimi utworami narracyjnymi o tematyce historycznej, np. Pieśń o Rolandzie będąca lekturą szkolną.

Przykładem polskiej pieśni może być: Pieśń IX, XIV (księgi wtóre) lub Pieśń V – o spustoszeniu Podola Jana Kochanowskiego.

Podział pieśni ze względu na tematykę[edytuj | edytuj kod]

  • pieśni religijne (psalmy)
  • biesiadne
  • filozoficzne
  • okolicznościowe
  • patriotyczne
  • państwowe
  • wojenne
  • miłosne
  • związane z pracą, np. pasterskie
  • chwalebne
  • pochwalne
  • dziękczynne

Cechy pieśni[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiźródła
Zobacz w Wikiźródłach kategorię
Pieśni
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło pieśń w Wikisłowniku