Poluzowanie polityki pieniężnej
Poluzowanie polityki pieniężnej lub poluzowanie polityki monetarnej (ang. quantitative easing) – zwiększenie podaży pieniądza w obiegu pieniężnym. Podstawowy instrument mający na celu zwiększenie podaży pieniądza to stopa procentowa banków centralnych. Jeśli stopa ta sięga lub znajduje się w pobliżu zera i nie przynosi to za sobą oczekiwanych makroekonomicznych rezultatów, to zwiększa się podaż pieniężna poprzez dodatkowe bodźce podażowe.
Przykłady [edytuj]
Stany Zjednoczone [edytuj]
- Program QE1
W marcu 2009 r., po wybuchu kryzysu finansowego, bank centralny Stanów Zjednoczonych Federal Reserve po już wprowadzonym obniżeniu stopy do zera postanowił wykupić obligacje skarbu państwa i papiery wartościowe o skumulowanej wartości ok. 1,25 biliona dolarów przez okres jednego roku[1]. W mediach program nazwany jest programem QE1, z angielskiego quantitative easing.
- Program QE2
Analogiczny do QE1. Skumulowana wartość to ok. 1 bilion dolarów przez okres 8 miesięcy od listopada 2010 r.[2]
- Program QE3
Miesięczny skup pochodnych papierów wartościowych zabezpieczonych przez kredyty hipoteczne o wartości 40 mld dolarów bez limitu czasowego od sierpnia 2012 r.[3]
Przypisy
- ↑ Detale programu QE1 w Stanach Zjednoczonych (ang.). [dostęp 2012-11-16].
- ↑ Detale programu QE2 w Stanach Zjednoczonych (ang.). [dostęp 2012-11-16].
- ↑ Detale programu QE3 w Stanach Zjednoczonych (niem.). [dostęp 2012-11-16].
