Poluzowanie polityki pieniężnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Poluzowanie polityki pieniężnej, poluzowanie polityki monetarnej (ang. quantitative easing, QE) – zwiększenie wielkości podaży pieniądza w obiegu pieniężnym. Podstawowy instrument mający na celu zwiększenie podaży pieniądza to stopa procentowa banków centralnych. Jeśli stopa ta sięga lub znajduje się w pobliżu zera i nie przynosi to za sobą oczekiwanych makroekonomicznych rezultatów, to zwiększa się podaż pieniężna poprzez dodatkowe bodźce podażowe.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2009 r. po wybuchu kryzysu finansowego System Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych po już wprowadzonym obniżeniu stopy do zera postanowił wykupić obligacje skarbu państwa i papiery wartościowe o skumulowanej wartości ok. 1,25 biliona USD przez okres jednego roku[1]. W mediach program ten nazwany jest programem QE1.

Analogiczny do QE1 był program QE2. Jego skumulowana wartość to ok. 1 bilion USD przez okres 8 miesięcy od listopada 2010[2].

Program QE3 polegał na miesięcznym skupie pochodnych papierów wartościowych zabezpieczonych przez kredyty hipoteczne o wartości 40 mld USD bez limitu czasowego od sierpnia 2012[3].

Wzrost bazy monetarnej[edytuj | edytuj kod]

Od początku działań związanych z QE obserwowany jest znaczący przyrost bazy monetarnej, np. w 2007 wynosiła ona nieco ponad 800 mld USD[4], podczas gdy w 2013 przekroczyła 3 biliony USD[5].

Przypisy

  1. Detale programu QE1 w Stanach Zjednoczonych (ang.). [dostęp 2012-11-16].
  2. Detale programu QE2 w Stanach Zjednoczonych (ang.). [dostęp 2012-11-16].
  3. Detale programu QE3 w Stanach Zjednoczonych (niem.). [dostęp 2012-11-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-29)].
  4. Aggregate reserves of depository instittutions and the monetary base. federalreserve.gov. [dostęp 26.07.2013].
  5. Aggregate Reserves of Depository Institutions and the Monetary Base. federalreserve.gov. [dostęp 26.07.2013].