Popiół
Popiół — stała pozostałość po spaleniu substancji organicznej, np. paliw stałych lub płynnych, czy masy organizmów żywych. Popiół jest produktem wtórnym, otrzymywanym przez działanie wysokiej temperatury na substancje mineralne zawarte w materiale. Zawiera większość pierwiastków, które się w nim znajdowały, choć wchodzą one po spopieleniu w skład innych związków chemicznych. Część reakcji zachodzących podczas spalania może prowadzić do powstania substancji lotnych, te nie wchodzą więc w skład popiołu.
Radioaktywność popiołu (np. pochodzącego ze spalenia węgla kamiennego) jest większa od średniej radioaktywności naturalnej, ze względu na to, że związki ciężkich izotopów promieniotwórczych, występujących w przyrodzie w rozproszeniu, nie są lotne. Fakt ten stanowi pewne ograniczenie dla zastosowanie popiołu w produkcji materiałów budowlanych.
Jeśli substancja topi się podczas spalania, powstałe wówczas pozostałości nazywane są żużlem.
Spis treści |
[edytuj] Popiół roślinny
Popiół powstały ze spalenia roślin stanowi nawóz mineralny i bywa stosowany w rolnictwie. Ze względu na zasadowy odczyn, stosowany jest nie tylko jako źródło składników mineralnych, lecz również służy do regulowania kwasowości gleby. Popiół powstały z ich spalenia składa się z tlenków, siarczków, czy fosforanów różnych metali, np. żelaza, magnezu, czy wapnia.
Przykładowy skład chemiczny popiołu z drewna:[potrzebne źródło]
| Związek | Ilość (% masowo) |
|---|---|
| N | 0 |
| P4O10 | 1,3 - 20 |
| K2O | 5 - 35 |
| CaO | 18 - 45 |
| MgO | 1,3 - 16 |
[edytuj] Znaczenie w hinduizmie
Popiół jest szeroko stosowany w kulcie hinduistycznym.
Przykłady użycia zewnętrznego:
- sporządzanie na czole ucznia kropki (bindu) przez guru, w domniemanym miejscu lokalizaćji ćakry adźńa
- sporządzanie znaków typu tilaka lub tripundra - świadczących o przynależności do okreslonej tradycji hinduistycznej (sampradaja) na czole , ramionach lub torsie [1]
- pokrywanie całej powierzchni ciała popiołem [2].
Popiół w hinduizmie stosowany jest również doustnie. Zachodzi to wtedy, gdy :
- przedmioty spalone - np. to co było uprzednio pobłogosławione przez świętego
- miejsce dokonania spalenia - np. utrzymywany wiele lat płonący ogień
- produkt spalania - np. powstał na skutek ceremonii religijnej jadźńa
noszą znamiona sacrum lub oczekuje się, że zawierają boską moc (śakti)
Przykłady użycia wewnętrznego:
- przyjmowanie doustne popiołu zmieszanego z płynem (woda, mleko) (tzw. "Śiwa food")
- przyjmowanie doustne niewielkich ilości w postaci suchej [3].
[edytuj] Znaczenie w chrześcijaństwie
W kulturze zachodniej popiół jest symbolem przemijania, nietrwałości i żałoby.
- Katolicy rozpoczynają Wielki Post od Środy Popielcowej, podczas której księża posypują głowy wiernych popiołem, co ma im przypomnieć o kruchości życia.
- Popioły powstałe podczas kremacji zmarłych przechowywane są w urnach.
Przypisy
- ↑ Małgorzata Sacha-Piekło. Uchylanie zasłony iluzji. Rzecz o Siwie, kosmicznej magii i magicznym mieście Kasi. „Studia Religiologica”. Kraków. z.33, s. 86, 2000.
- ↑ Śirdi Sai Baba. W: Richard Waterstone: Indie. Roman Gołędowski (tł.). Wyd. 1. Warszawa: Świat Książki, 1996, s. 155, seria: Magia. Tradycja. Rzeczywistość. ISBN 83-7129-967-2.
- ↑ Małgorzata Sacha-Piekło. Uchylanie zasłony iluzji. Rzecz o Siwie, kosmicznej magii i magicznym mieście Kasi / Kasi jako miejsce alchemicznej przemiany. „Studia Religiologica”. Kraków. z.33, s. 86, 2000.
