Popiół

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Popiół w ognisku po spaleniu drewna

Popiół – stała pozostałość po spaleniu substancji organicznej, np. paliw stałych lub ciekłych, czy masy organizmów żywych. Popiół jest produktem wtórnym, otrzymywanym przez działanie wysokiej temperatury na substancje mineralne zawarte w materiale. Zawiera większość pierwiastków, które się w nim znajdowały, choć wchodzą one po spopieleniu w skład innych związków chemicznych. Część reakcji zachodzących podczas spalania może prowadzić do powstania substancji lotnych, te nie wchodzą więc w skład popiołu.

Radioaktywność popiołu (np. pochodzącego ze spalenia węgla kamiennego) jest większa od średniej radioaktywności naturalnej, ze względu na to, że związki ciężkich izotopów promieniotwórczych, występujących w przyrodzie w rozproszeniu, nie są lotne. Fakt ten stanowi pewne ograniczenie dla zastosowanie popiołu w produkcji materiałów budowlanych.

Jeśli substancja topi się podczas spalania, powstałe wówczas pozostałości nazywane są żużlem.

Popiół roślinny[edytuj | edytuj kod]

Popiół powstały ze spalenia roślin stanowi nawóz mineralny i bywa stosowany w rolnictwie. Ze względu na zasadowy odczyn, stosowany jest nie tylko jako źródło składników mineralnych, lecz również służy do regulowania kwasowości gleby. Popiół powstały z ich spalenia składa się z tlenków, siarczków, czy fosforanów różnych metali, np. żelaza, magnezu, czy wapnia.

Przykładowy skład chemiczny popiołu z drewna:[potrzebne źródło]

Związek Ilość (% masowo)
N 0
P4O10 1,3 - 20
K2O 5 - 35
CaO 18 - 45
MgO 1,3 - 16
Asceta indyjski (sadhu), który pokrył skórę popiołem

Znaczenie w hinduizmie[edytuj | edytuj kod]

Popiół jest szeroko stosowany w kulcie hinduistycznym.

Przykłady użycia zewnętrznego:

  • sporządzanie na czole ucznia kropki (bindu) przez guru, w domniemanym miejscu lokalizaćji ćakry adźńa
  • sporządzanie znaków typu tilaka lub tripundra - świadczących o przynależności do okreslonej tradycji hinduistycznej (sampradaja) na czole , ramionach lub torsie[1]
  • pokrywanie całej powierzchni ciała popiołem[2].

Popiół w hinduizmie stosowany jest również doustnie. Zachodzi to wtedy, gdy:

  • przedmioty spalone - np. to co było uprzednio pobłogosławione przez świętego
  • miejsce dokonania spalenia - np. utrzymywany wiele lat płonący ogień
  • produkt spalania - np. powstał na skutek ceremonii religijnej jadźńa

noszą znamiona sacrum lub oczekuje się, że zawierają boską moc (śakti)

Przykłady użycia wewnętrznego:

  • przyjmowanie doustne popiołu zmieszanego z płynem (woda, mleko) (tzw. "Śiwa food")
  • przyjmowanie doustne niewielkich ilości w postaci suchej[3].

Znaczenie w chrześcijaństwie[edytuj | edytuj kod]

W kulturze zachodniej popiół jest symbolem przemijania, nietrwałości i żałoby.

Przypisy

  1. Małgorzata Sacha-Piekło. Uchylanie zasłony iluzji. Rzecz o Siwie, kosmicznej magii i magicznym mieście Kasi. „Studia Religiologica”. Kraków. z.33, s. 86, 2000. 
  2. Śirdi Sai Baba. W: Richard Waterstone: Indie. Roman Gołędowski (tł.). Wyd. 1. Warszawa: Świat Książki, 1996, s. 155, seria: Magia. Tradycja. Rzeczywistość. ISBN 83-7129-967-2.
  3. Małgorzata Sacha-Piekło. Uchylanie zasłony iluzji. Rzecz o Siwie, kosmicznej magii i magicznym mieście Kasi / Kasi jako miejsce alchemicznej przemiany. „Studia Religiologica”. Kraków. z.33, s. 86, 2000. 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]