Poręczenie majątkowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Poręczenie majątkowe – jeden ze środków zapobiegawczych stosowanych w postępowaniu karnym wobec podejrzanego / oskarżonego.

Poręczenie polega na nałożeniu na oskarżonego przez prokuratora (w postępowaniu przygotowawczym) lub sąd (w postępowaniu jurysdykcyjnym) obowiązku złożenia pieniędzy, papierów wartościowych bądź na obciążeniu jego majątku zastawem lub hipoteką. Poręczenie jest skuteczne zarówno wtedy, gdy złoży je oskarżony, jak i gdy zrobi to za niego inna osoba.

Jeżeli oskarżony uciekł bądź ukrywa się, pieniądze, majątek lub przedmioty złożone w ramach poręczenia z urzędu przepadają na rzecz Skarbu Państwa z tym dodatkowym skutkiem, że pokrzywdzony ma na nich wówczas pierwszeństwo w zakresie zaspokojenia własnych roszczeń wynikających z przestępstwa, ale tylko wtedy, gdy nie mogą być one pokryte w inny sposób.

Jeżeli podejrzany / oskarżony w inny niedozwolony sposób manipuluje biegiem postępowania karnego, tzn. zaciera ślady, nakłania świadków do składania fałszywych zeznań itp., przepadek może, ale nie musi być orzeczony.

Podstawa prawna : Kodeks postępowania karnego z 1997 Rozdział 28 "Środki zapobiegawcze" artykuły 257, 266 - 270 i 283.