Powstanie Czerwonych Turbanów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Powstanie Czerwonych Turbanów (chin. 紅巾起義, Hóngjīn Qǐyì) – powstanie narodowe w Chinach przeciwko rządom mongolskiej dynastii Yuan, w latach 1351-1363.

Bezpośrednią przyczyną wybuchu powstania była działalność mesjanistycznej sekty religijnej Białego Lotosu. W latach 40. XIV wieku rząd mongolski skierował 150 tysięcy chłopów do naprawy uszkodzonych wałów nad Huang He. Wyznawcy Białego Lotosu rozpoczęli akcję agitacyjną wśród chłopów, ogłosili także "cudowne odkrycie" rzekomo zakopanego nad brzegiem rzeki posążku Buddy Maitrei.

Powstanie wybuchło w prowincji Henan, na jego czele stanął Liu Futong. Powstańcom udało się opanować większość północnych Chin, jednak walki z Mongołami toczyły się ze zmiennym szczęściem. Przyczyną tego był brak poparcia chińskiej arystokracji, wywołany radykalnymi hasłami społecznymi powstańców. Nazwa Czerwone Turbany powstała od charakterystycznych czerwonych nakryć głowy, noszonych przez członków powstańczej armii[1].

Powstanie zostało stłumione przez Mongołów w roku 1363. Jednocześnie na południu Chin musieli zmagać się oni z następnym powstaniem, pod wodzą Zhu Yuanzhanga, który w 1368 roku wypędził Mongołów i zapoczątkował dynastię Ming.

Przypisy

  1. Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005. ISBN 83-05-13407-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]