Pozwólcie nam krzyczeć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pozwólcie nam krzyczećpowieść Stanisławy Fleszarowej-Muskat wydana po raz pierwszy w Wydawnictwie Morskim w Gdyni w 1957.

Do głównych postaci należą:

  • Magdalena – córka wielkiego polskiego profesora, wywieziona najpierw do Waldgrube do pracy na roli, a później do Edleheim, by pracować w fabryce butów.
  • Dominque – Francuz nękany tęsknotą do Paryża i Francji, lubi prowadzić rozmowy o życiu, przeszłości i przyszłości z Magdaleną. Później szczęśliwie ucieka do Francji przez Szwajcarię.
  • Gaston – również Francuz, kochają się w nim wszystkie cudzoziemki i niektóre Niemki w Edelheim, ale on kocha się w Magdalenie.
  • Piotr – Polak, pracujący na roli w pobliżu Waldgrube, którego łączy z Magdaleną przyjaźń, a może i miłość. Zaprzyjaźnia się później z Gastonem (pod pretekstem, że muszą się nawzajem pilnować) i razem niszczą most, po którym przewożona jest amunicja na front wschodni.
  • Ernest Waldemar – kierownik fabryki w Edelheim, łączy go przyjaźń z Magdaleną, czasami czuje się jakby to Magdalena była jego szefem. Później dostaje powołanie do wojska.

W książce pojawia się jeszcze wielu innych bohaterów: bibliotekarz mający syna w Hitlerjugend, stomatolog – niegdyś poważany w miasteczku, który jeszcze przed wojną ożenił się z Żydówką, a później po nieudanej ucieczce przez Szwajcarię do Francji zostaje razem z żoną i synem wywieziony do spokojnego miasteczka dla Żydów na południu Polski - Auschwitz.

Powieści: „Pozwólcie nam krzyczeć” (1957), „Przerwa na życie” (1960) i „Wizyta” (1971) stanowią trylogię[1] i są zarazem jednymi z najbardziej rozpoznawalnych powieści autorki.

Przypisy