Przełyk Barretta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przełyk Barretta
oesophagus Barretti
Ogniska metaplazji jelitowej w endoskopowym obrazie przełyku
Ogniska metaplazji jelitowej w endoskopowym obrazie przełyku
ICD-10 K22.7

Przełyk Barretta – stan chorobowy polegający na pojawianiu się w błonie śluzowej dolnej części przełyku ognisk metaplazji jelitowej. Dochodzi do zastąpienia nabłonka wielowarstwowego płaskiego (prawidłowego dla przełyku) nabłonkiem walcowatym (charakterystycznym dla żołądka). Dochodzi do przemieszczenia granicy pomiędzy nabłonkami (tzw. linia Z) w okolicy połączenia przełyku z żołądkiem.

Przełyk Barretta można uważać za zmianę przedrakową, ponieważ zwiększa ryzyko wystąpienia raka przełyku[1]. Przełyk Barretta rozwija się u 10–20% osób cierpiących na przewlekłe zarzucanie treści żołądkowej (refluks żołądkowo-przełykowy[1]) i zapalenie błony śluzowej przełyku. Dotyczy częściej mężczyzn.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki zmniejszające sekrecję soków żołądkowych (inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2, jak również leki prokinetyczne. Daje to zahamowanie zmian związanych z refluksem żołądkowo-przełykowym i czasem samoistne cofnięcie się zmian.

U osób, u których leczenie farmakologiczne nie daje rezultatów w zahamowaniu refluksu, można zastosować leczenie chirurgiczne (patrz fundoplastyka). Jeżeli nie nastąpi cofnięcie się zmian metaplastycznych, stosuje się metody endoskopowe w celu ich usunięcia.

Niedawno wprowadzoną metodą leczenia przełyku Barretta jest ablacja zmiennym prądem elektrycznym o częstotliwości radiowej - System Halo. Powoduje on ablację zmienionych chorobowo miejsc w przełyku na głębokości do 1 mm. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym. Podczas zabiegu zniszczeniu ulega błona śluzowa przełyku zmieniona chorobowo, zaś głębiej położona tkanka nie ulega zniszczeniu i może się zregenerować. Zabieg ablacji można przeprowadzić dwukrotnie w ciągu 12 miesięcy. Obserwowano kilkudziesięciu pacjentów do 5 lat po zabiegu i u 92% z nich stwierdzono brak nawrotu choroby[2].

Eponim pochodzi od nazwiska odkrywcy metaplazji jelitowej w przełyku, brytyjskiego chirurga Normana Barretta (1903-1979)[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Koppert LB., Wijnhoven BP., van Dekken H., Tilanus HW., Dinjens WN. The molecular biology of esophageal adenocarcinoma.. „J Surg Oncol”. Dec 1;92. 3, s. 169-90, 2005. doi:10.1002/jso.20359. PMID 16299787. 
  2. David E.Fleischer, Bergein F. Overholt, Virender K. Sharma at all. Endoscopic Radiofrequency Ablation for Barret`s Esophagus: Five years Durability Outcomes From a Prospective Multi-Center Trial.. „Gastrointestinal Endoscopy”. 71 (5), s. AB176-AB177, 2010. doi:10.1016/j.gie.2010.03.267. 
  3. Spechler SJ, Goyal RK. The columnar-lined esophagus, intestinal metaplasia, and Norman Barrett. „Gastroenterology”. 2 (110), s. 614–21, February 1996. doi:10.1053/gast.1996.v110.agast960614. PMID 8566611. 
Wikimedia Commons

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.