Raymond Langendries

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Raymond Langendries
Data i miejsce urodzenia 1 października 1943
Tubize
Przewodniczący Izby Reprezentantów
Przynależność polityczna Partia Społeczno-Chrześcijańska
Okres urzędowania od 28 czerwca 1995
do 1 lipca 1999
Poprzednik Jos Dupré
Następca Herman De Croo

Raymond A. Langendries (ur. 1 października 1943 w Tubize) – belgijski i waloński polityk, w latach 1995–1999 przewodniczący Izby Reprezentantów[1], długoletni parlamentarzysta krajowy i europejski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1964 uzyskał dyplom nauczyciela, przez osiem lat pracował w tym zawodzie w szkole podstawowej. Zaangażował się jednocześnie w działalność Partii Społeczno-Chrześcijańskiej (PSC), od 2002 działającej pod nazwą Centrum Demokratyczno-Humanistyczne (cdH). W latach 1972–1974 był sekretarzem klubu poselskiego, następnie do 1979 sekretarzem krajowym partii. W 1971 po raz pierwszy wybrano do do rady miejskiej rodzinnego Tubize, w latach 1976–1982 był zastępcą burmistrza, a od 1995 piastuje stanowisko burmistrza tej miejscowości. Pełni też funkcję prezesa klubu A.F.C. Tubize[2].

Od 1979 do 2004 sprawował mandat parlamentarzysty, zasiadał z reguły w federalnej Izbie Reprezentantów, z wyłączeniem okresu 1985–1991, gdy był członkiem belgijskiego Senatu. Wielokrotnie kierował frakcjami deputowanych i senatorów PSC/cdH. W latach 1989–1992 wykonywał obowiązki ministra służb publicznych w rządzie Wilfrieda Martensa. Od 1995 do 1999 pełnił funkcję przewodniczącego niższej izby parlamentu.

W 2004 z ramienia walońskich chadeków został wybrany na deputowanego do Parlamentu Europejskiego. Zasiadał we frakcji chadeckiej oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych[3]. W latach 2007–2008 brał aktywny udział w rokowaniach koalicyjnych w trakcie kryzysu politycznego. M.in. z polecenia króla Alberta II był jednym z trzech negocjatorów mających doprowadzić do kontynuacji rozmów na temat reformy konstytucyjnej[4].

W 2009 Raymond Langendries zrezygnował z ubiegania się o reelekcję w wyborach europejskich, nie kandydował też w wyborach regionalnych.

Odznaczony Krzyżami Komandorskimi Orderu Leopolda i Orderu Korony. W 2002 przyznano mu honorowy tytuł ministra stanu.

Przypisy