Wilfried Martens

Wilfried Martens
Data i miejsce urodzenia	19 kwietnia 1936 Sleidinge
Premier Belgii
Przynależność polityczna	CVP
Okres urzędowania	od 3 kwietnia 1979 do 6 kwietnia 1981
Poprzednik	Paul Vanden Boeynants
Następca	Mark Eyskens
Premier Belgii
Przynależność polityczna	CVP
Okres urzędowania	od 17 grudnia 1981 do 7 marca 1992
Poprzednik	Mark Eyskens
Następca	Jean-Luc Dehaene
Przewodniczący Europejskiej Partii Ludowej
Przynależność polityczna	Europejska Partia Ludowa
Okres urzędowania	od 1990
Poprzednik	Jacques Santer
Odznaczenia
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Édouard Balladur, Raymond Barre i Wilfried Martens na Światowym Forum Ekonomicznym, 1987

Wilfried Achiel Emma Martens (wym. [ˈβ̞ɪlfɾiˑt ˈmɑɾtəns]; ur. 19 kwietnia 1936 w Sleidinge) – belgijski i flamandzki polityk, dziewięciokrotny premier Belgii (czterokrotnie w latach 1979–1981 i pięciokrotnie w latach 1981–1992), lider flamandzkich chadeków, parlamentarzysta krajowy i europejski. Prezydent Europejskiej Partii Ludowej od 1990.

Życiorys

Pochodzi z Flandrii Zachodniej. W 1960 ukończył studia prawnicze na Katholieke Universiteit w Leuven. W tym samym roku na tej uczelni uzyskał też licencjat w zakresie notariatu. Studiował również filozofię tomistyczną. W 1968 odbył międzynarodowe seminarium na Harvard University.

Od 1960 praktykował jako adwokat przy sądzie w Gandawie. Wkrótce zaangażował się w działalność partii chadeckiej, przewodniczył organizacji młodzieżowej (1967–1971), był doradcą premierów Pierre'a Harmela i Paula Vanden Boeynants, a także urzędnikiem w administracji Leo Tindemansa. Po powstaniu dwóch odrębnych (flamandzkiego i walońskiego) ugrupowań działał w Chrześcijańskiej Partii Ludowej (CVP), przekształconej w 2001 w partię Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (CD&V). Od 1972 do 1979 pełnił funkcję przewodniczącego tego ugrupowania. Jako lider CVP w 1976 brał udział w powołaniu Europejskiej Partii Ludowej (EPP), kierując przez rok jej komitetem programowym.

W latach 1974–1991 sprawował mandat posła do Izby Reprezentantów, następnie przez trzy lata zasiadał w belgijskim Senacie. Od 3 kwietnia 1979 do 6 kwietnia 1981 po raz pierwszy zajmował stanowisko premiera, stojąc na czele czterech kolejnych koalicyjnych rządów. Ponownie funkcję tę objął po około ośmiu miesiącach, a następnie od 17 grudnia 1981 do 7 marca 1992 nieprzerwanie kierował pięcioma gabinetami.

Od 10 maja 1990 Wilfried Martens przewodniczy Europejskiej Partii Ludowej (w 2009 wybrany na kolejną kadencję). W 1993 stanął także na czele Europejskiej Unii Chrześcijańskich Demokratów (EUCD), doprowadzając do jej połączenia się z EPP w 1996. Skutecznie (wspólnie z Saulim Niinistö) przeprowadził też proces przyłączenia się do Europejskiej Partii Ludowej grupy Europejskiej Unii Demokratycznej (EDU). Udana fuzja wszystkich międzynarodowych zrzeszeń w ramach EPP doprowadziła od powstania największej transnarodowej frakcji w Parlamencie Europejskim.

W latach 1994–1999 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego IV kadencji. Był przewodniczącym frakcji Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci), członkiem Komisji ds. Instytucjonalnych oraz Komisji ds. Rozwoju i Współpracy. Od października 2000 do listopada 2001 stał na czele Międzynarodówki Chadeckiej (CDI).

Otrzymał wiele odznaczeń krajowych i międzynarodowych. W 1998 został odznaczony nagrodą Karola V za wkład w rozwój Unii Europejskiej. W 2000 wyróżniony Krzyżem Wielkim Orderu Leopolda II.

Życie prywatne

Wilfried Martens ma pięcioro dzieci, dwoje z małżeństwa z Lieve Verschroeven i troje z małżeństwa z Ilse Schouteden. Z druga żoną rozwiódł się w 2007, rok później po raz trzeci zawarł związek małżeński z Miet Smet, byłą minister w swoim rządzie.

Bibliografia

• Nota biograficzna na stronie Europejskiej Partii Ludowej (niderl.)