Rebab

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rebaby tureckie
Rebab typu perskiego

Rebab, rubab (arabski رباب - "smyczkowy (instrument)"; hindi: रुबाब rubab, turecki: rebap; uzbecki: rubob)[1] – odmiana instrumentu strunowego, która rozprzestrzeniła się wraz z kupcami muzułmańskimi od północnej Afryki po Indonezję.

Instrument trzyma się prosto, często wsparty o podłogę. Smyczek jest bardziej zakrzywiony niż smyczek do skrzypiec. Rebab jest bardzo ceniony za brzmienie, podobne do głosu ludzkiego, lecz jego zakres dźwięków jest ograniczony do mniej więcej jednej oktawy.

Rebab był instrumentem bardzo popularnym w osmańskiej Turcji, nadal jest szeroko wykorzystywany w muzyce perskiej i indonezyjskim gamelanie[2].

Istnieje wiele odmian, indonezyjskie są bardzo duże, północno-afrykańskie odmiany o wiele skromniejsze.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

We wschodniej Malezji rebab wykorzystywany jest w szamańskich seansach leczniczych, nazywanych main peteri[3].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Margaret J. Kartomi: On Concepts and Classifications of Musical Instruments. Chicago Studies in Ethnomusicology, University of Chicago Press, 1990

Przypisy

  1. MHN Instrument Encyclopedia
  2. Neil Sorrell. A Guide to the Gamelan. London: Faber and Faber, 1990. Pp. 97-98.
  3. http://www.jstor.org/pss/1478508