Rewalidacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rewalidacja – całokształt podejmowanych i usystematyzowanych działań, mających na celu przywrócenie człowiekowi niepełnosprawnemu (również intelektualnie) możliwie pełnej sprawności. Jest to proces edukacyjny, terapeutyczny i wychowawczy z zaplanowanymi celami, uwzględniającymi wiedzę teoretyczną i działanie skierowane na osobę niepełnosprawną. Usprawnianie zaburzonych funkcji rozwojowych i intelektualnych.

W obecnych czasach rewalidacja w swym zakresie obejmuje szereg oddziaływań natury pedagogicznej i społecznej mających za cel przywrócenie w miarę możliwości jednostce niepełnosprawnej możliwości funkcjonowania w społeczeństwie. Należy tu zróżnicować charakter oddziaływań skierowanych na osoby o niepełnosprawności fizycznej oraz intelektualnej jak i uwzględnić ich wiek. Pewne procesy w strukturach korowych powstają jako składowa ciągu zdarzeń i oddziaływań środowiskowych jak i wychowawczych oraz emocjonalnych. W sytuacji, gdy minie już wiek, w którym te struktury w mózgu powinny się kształtować, ich odtworzenie jest tylko fragmentaryczne mniej lub więcej.

Oto niektóre z metod stosowane w rewalidacji dzieci upośledzonych umysłowo:

  • ośrodków pracy Marii Grzegorzewskiej ZSI
  • wczesnej integracji społecznej Marii Montessori
  • ośrodków zainteresowań O. Declory
  • wpływu osobistego
  • rozwijające aktywność własną
  • dydaktyczne
  • relaksacyjne
  • komunikacji wspierającej i wspomagającej
  • czynnościowe
  • inne metody terapeutyczne

Formy postępowania wychowawczo-terapeutycznego w procesie rewalidacji upośledzonych umysłowo:

  • usprawnianie
  • korektura
  • kompensacja
  • indywidualizacja
  • profilaktyka
  • wspieranie i wspomaganie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]