Rhett & Link

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rhett & Link
Rhett and Link High Angle.jpg
Rhett McLaughlin (po lewej) i Link Neal (po prawej)
Data założenia 2000
Pochodzenie Stany Zjednoczone Buies Creek w Karolinie Północnej
Aktywność od 2000
Obecni członkowie
Rhett McLaughlin
Link Neal
[[1] Oficjalna strona kabaretu]

Rhett & Link – duet amerykańskich komików, filmowców i reklamowców, który tworzą: Rhett James McLaughlin i Charles Lincoln "Link" Neal. Prowadzą własny satyryczny kanał m.in. z piosenkami i reklamami w serwisie YouTube (około 100 milionów projekcji)[1] i program telewizyjny w stacji Independent Film Channel Rhett & Link: Commercial Kings (pol.: Rhett i Link: Królowie Reklamy)[2].

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Rhett i Link pochodzą z Buies Creek w Północnej Karolinie w USA. Poznali się i zaprzyjaźnili pierwszego dnia szkoły podstawowej, kiedy to obaj zostali przez swoją nauczycielkę pannę Locklear ukarani za wypisywanie na swych ławkach nieprzyzwoitych słów przez kolorowanie rysunków z jednorożcami[3]. O tamtym wydarzeniu opowiada ich utwór The How We Met Song[4]. Panna Locklear, której zawdzięczają w ten sposób istnienie swojego duetu, stała się w 2008 roku bohaterką ich pierwszego pełnometrażowego paradokumentalnego filmu Looking for Ms. Locklear (pol.: Poszukując Pannę Locklear)[5][6].

W wieku 12 lat napisali swój pierwszy scenariusz filmowy pt. Gutless Wonders (pol.: Tchórzliwi Geniusze).

Podczas studiowania inżynierii na Uniwersytecie Północnej Karoliny samodzielnie uczyli się sztuki filmowej – kręcenia niskobudżetowych amatorskich filmów[3].

Twórczość internetowa[edytuj | edytuj kod]

Internet jest głównym medium zespołu Rhett & Link, przez co zwą siebie Internetainmenters (utworzone przez nich słowo z połączenia słów Internet i rozrywka). Kanał rhettandlink, na którym zamieszczana jest główna ich twórczość, należy do najpopularniejszych kanałów YouTube, mając ponad 100 milionów wyświetleń zamieszczonych tam utworów (lipiec 2011)[1]. Dodatkowym medium twórczości jest własna strona internetowa[7].

Internetowy rozrywkowy dorobek Rhetta i Linka to przede wszystkim: piosenki, skecze, dialogi i reklamy lokalnych firm[8].

Twórczość muzyczna[edytuj | edytuj kod]

Rhett i Link jako filmowcy i muzycy

Jedną z głównych działalności komicznych Rhetta i Linka jest nagrywanie muzyki i wideoklipów do niej[9].

W kwietniu 2007 roku Rhett i Link zajęli trzecie miejsce w konkursie TurboTax TaxRap Contest, którego jurorem był Vanilla Ice[10].

W lutym 2010 roku wideoklip Fast Food Folk Song zdobył pierwsze miejsce w konkursie Contest of Awesome za najlepsze komediowe nagranie filmowe roku 2009[11].

W grudniu 2010 roku wideoklip 2 Guys 600 Pillows znalazł się na 10. miejscu na liście List of the Top Ten of Everything magazynu Time[12], a w 2011 zdobył dwie nagrody Webby w kategorii: najlepszy montaż i wybór publiczności[13].

Albumy[14][edytuj | edytuj kod]

  • Just Mail Us the Grammy (2001, wyd. własne)
  • I’m Sorry, What Was That? (Live in the Living Room) (2005, wyd. własne)
  • Websongs Vol. 1 (2008, wyd. własne)
  • Secret Songs (2009, wyd. własne, kolekcja piosenek dostępnych dotąd tylko dla zwycięzców konkursu Community Building Exercises[15])
  • Up To This Point (2009, wyd. DFTBA Records)
  • B-Sides (2009, wyd. własne)

Single[edytuj | edytuj kod]

  • Epic Rap Battle – Single (2010, wyd. DFTBA Records)
  • My Favorite Pillow (2010, wyd. DFTBA Records)
  • Squirrel Rights – Single (2010, wyd. DFTBA Records)

Twórczość reklamowa[edytuj | edytuj kod]

Źródłem zarobków duetu Rhett & Link są pieniądze za sponsorowanie ich nagrań filmowych[16]. Stworzyli dotąd reklamy m.in. dla: McDonald's, Coca-cola, Taco Bell, Alka-Seltzer, Food Network, Microbilt, Sanyo, Kotulas, TV Guide, Baby Ruth, Starburst, Hummer i Cadillac oraz dla mniejszych znanych lokalnie firm. Partnerowali też General Motors jako internetowi korespondenci kampanii reklamowej IGotShotgun.com.

Latem 2008 roku nakręcili serial Alka-Seltzer Great American Road Trip – prezentację ciekawostek kulinarnych różnych miejsc USA, połączoną z reklamą Alka-Seltzera[17]. W tym samym roku serial ten zdobył złotą nagrodę w kategorii artykuły konsumenckie w konkursie W3 Awards i nagrodę za najlepszą internetową kampanię reklamową w konkursie Buzz Awards[18], a w 2009 roku zdobył dwie złote nagrody w kategorii Viral Marketing and Business to Consumer website w Advertising & Design Club of Canada Awards.

W 2010 roku prezenter telewizyjny George Lopez nazwał Rhetta i Linka niekwestionowanymi mistrzami kiepskich lokalnych reklam. Ich twórczość reklamowa omawiana była w prasie poświęconej reklamom, w tym: Advertising Age i AdWeek, oraz w ogólnoamerykańskich mediach, jak: CNN, NPR, New York Times, Forbes i TMZ.

Dodatkową twórczością reklamową Rhetta i Linka jest seria darmowych, zamierzenie kiepskich reklam lokalnych małych firm – I Love Local Commercials (pl.: Kocham Lokalne Reklamy) – sponsorowanych przez Microbilt. Jedna z tych reklam (Cullman Liquidation Center) została uznana za najlepszą lokalną reklamę w konkursie Ad Age Viral Video Awards w 2010 roku[18].

Kontynuacją cyklu Best Local Commercials jest telewizyjny serial Rhett & Link: Commercial Kings w telewizji IFC[2].

Twórczość telewizyjna[edytuj | edytuj kod]

Rhett i Link należą do pierwszych osób, które po sukcesie w Internecie podjęły również działalność w telewizji[19]. W roku 2007 poprowadzili razem z Steviem Ryanem i Joyem Lesliem kilkuodcinkowy program Online Nation, który prezentował w amerykańskiej telewizji CW Network najpopularniejsze internetowe filmy. Mimo że premierowy odcinek oglądało około milion widzów, wyemitowano tylko 4 odcinki[20][21].

W 2011 roku Rhett i Link rozpoczęli w amerykańskiej telewizji Independent Film Channel prowadzenie swojego pierwszego serialu dokumentalnego pt. Rhett & Link: Commercial Kings (pol.: Rhett & Link: Królowie Reklamy), w którym przedstawiają proces kręcenia dla tzw. Small Businessu lokalnych reklam z cyklu I Love Local Commercials: wybór firmy do zareklamowania, wymyślanie zabawnych chwytliwych sloganów i scenerii, kręcenie reklam z sobą i pracownikami reklamowanych firm w rolach głównych itp. (firmy otrzymują reklamy za darmo)[2].

Dotychczas gościnnie wystąpili też w amerykańskich programach typu Talk Show, m.in. w Lopez Tonight[22], w Last Call with Carson Daly[23] i w Conan[24].

Dla programu Brink na kanale Science Channel Rhett i Link byli muzycznymi korespondentami; w tym celu stworzyli utwory: My Robot Girlfriend, Space Junk i The S.E.T.I. Song.

Twórczość filmowa[edytuj | edytuj kod]

W roku 2006 powstał pierwszy krótkometrażowy film Rhetta i Linka pt. One Man's Trash (pol.: Śmieć jednego człowieka)[25] – komedia o wyrzuconej na śmieci lalce tańczącego Mikołaja. W 2007 za ten film otrzymali nagrodę za najlepszą komedię Północnej Karoliny na All-American Film Festival. Nominowany był też w: Carrboro Film Festival, Carolina Film and Video Festival, Lake County Film Festival i Southern Fried Flicks Film Festival.

W roku 2008 powstał pierwszy długometrażowy film Rhetta i Linka pt. Looking for Ms. Locklear (pol.: Poszukując Pannę Locklear)[26] – reportaż z podróży Rhetta i Linka w celu odnalezienia swojej dawnej nauczycielki, dzięki której się poznali. Za ten film otrzymali w 2008 roku nagrody: Southern Lens Award od Publicznej Telewizji Południowej Karoliny[27], nagrodę publiczności na ACE Film Festival i nagrodę publiczności i drugie miejsce w kategorii film dokumentalny na Secret City Film Festival. Nominowany był też w: Real to Reel Film Festival, Landlocked Film Festival, Hot Springs Documentary Film Festival, BendFilm Festival, Asheville Film Festival i Cucalorus Film Festival[5].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]