Rhett & Link

Rhett & Link
Rhett McLaughlin (po lewej) i Link Neal (po prawej)
Data założenia	2000
Pochodzenie	Buies Creek w Karolinie Północnej
Aktywność	od 2000
Obecni członkowie
Rhett McLaughlin Link Neal
[[1] Oficjalna strona kabaretu]

Rhett & Link – duet amerykańskich komików, filmowców i reklamowców, który tworzą: Rhett McLaughlin i Link Neal. Prowadzą własny satyryczny kanał m.in. z piosenkami i reklamami w serwisie YouTube (około 100 milionów projekcji) i program telewizyjny w stacji Independent Film Channel Rhett & Link: Commercial Kings (pol.: Rhett i Link: Królowie Reklamy).

Wczesne lata

Rhett i Link pochodzą z Buies Creek w Północnej Karolinie w USA. Poznali się i zaprzyjaźnili pierwszego dnia szkoły podstawowej, kiedy to obaj zostali przez swoją nauczycielkę pannę Locklear ukarani za wypisywanie na swych ławkach nieprzyzwoitych słów przez kolorowanie rysunków z jednorożcami. O tamtym wydarzeniu opowiada ich utwór The How We Met Song. Panna Locklear, której zawdzięczają w ten sposób istnienie swojego duetu, stała się w 2008 roku bohaterką ich pierwszego pełnometrażowego paradokumentalnego filmu Looking for Ms. Locklear (pol.: Poszukując Pannę Locklear).

W wieku 12 lat napisali swój pierwszy scenariusz filmowy p.t. Gutless Wonders (pol.: Tchórzliwi Geniusze).

Podczas studiowania inżynierii na Uniwersytecie Północnej Karoliny samodzielnie uczyli się sztuki filmowej – kręcenia niskobudżetowych amatorskich filmów.

Twórczość internetowa

Internet jest głównym medium zespołu Rhett & Link, przez co zwą siebie Internetainmenters (utworzone przez nich słowo z połączenia słów Internet i rozrywka). Kanał rhettandlink, na którym zamieszczana jest główna ich twórczość, należy do najpopularniejszych kanałów YouTube, mając ponad 100 milionów wyświetleń zamieszczonych tam utworów (lipiec 2011). Dodatkowym medium twórczości jest własna strona internetowa.

Internetowy rozrywkowy dorobek Rhetta i Linka to przede wszystkim: piosenki, skecze, dialogi i reklamy lokalnych firm.

Twórczość muzyczna

Rhett i Link jako filmowcy i muzycy

Jedną z głównych działalności komicznych Rhetta i Linka jest nagrywanie muzyki i wideoklipów do niej.

W kwietniu 2007 roku Rhett i Link zajęli trzecie miejsce w konkursie TurboTax TaxRap Contest, którego jurorem był Vanilla Ice.

W lutym 2010 roku wideoklip Fast Food Folk Song zdobył pierwsze miejsce w konkursie Contest of Awesome za najlepsze komediowe nagranie filmowe roku 2009.

W grudniu 2010 roku wideoklip 2 Guys 600 Pillows znalazł się na 10. miejscu na liście List of the Top Ten of Everything magazynu Time, a w 2011 zdobył dwie nagrody Webby w kategorii: najlepszy montaż i wybór publiczności.

Albumy

• Just Mail Us the Grammy (2001, wyd. własne)
• I’m Sorry, What Was That? (Live in the Living Room) (2005, wyd. własne)
• Websongs Vol. 1 (2008, wyd. własne)
• Secret Songs (2009, wyd. własne, kolekcja piosenek dostępnych dotąd tylko dla zwycięzców konkursu Community Building Exercises)
• Up To This Point (2009, wyd. DFTBA Records)
• B-Sides (2009, wyd. własne)

Single

• Epic Rap Battle – Single (2010, wyd. DFTBA Records)
• My Favorite Pillow (2010, wyd. DFTBA Records)
• Squirrel Rights – Single (2010, wyd. DFTBA Records)

Twórczość reklamowa

Źródłem zarobków duetu Rhett & Link są pieniądze za sponsorowanie ich nagrań filmowych. Stworzyli dotąd reklamy m.in. dla: McDonald's, Coca-cola, Taco Bell, Alka-Seltzer, Food Network, Microbilt, Sanyo, Kotulas, TV Guide, Baby Ruth, Starburst, Hummer i Cadillac oraz dla mniejszych znanych lokalnie firm. Partnerowali też General Motors jako internetowi korespondenci kampanii reklamowej IGotShotgun.com.

Latem 2008 roku nakręcili serial Alka-Seltzer Great American Road Trip – prezentację ciekawostek kulinarnych różnych miejsc USA, połączoną z reklamą Alka-Seltzera. W tym samym roku serial ten zdobył złotą nagrodę w kategorii artykuły konsumenckie w konkursie W3 Awards i nagrodę za najlepszą internetową kampanię reklamową w konkursie Buzz Awards, a w 2009 roku zdobył dwie złote nagrody w kategorii Viral Marketing and Business to Consumer website w Advertising & Design Club of Canada Awards.

W 2010 roku prezenter telewizyjny George Lopez nazwał Rhetta i Linka niekwestionowanymi mistrzami kiepskich lokalnych reklam. Ich twórczość reklamowa omawiana była w prasie poświęconej reklamom, w tym: Advertising Age i AdWeek, oraz w ogólnoamerykańskich mediach, jak: CNN, NPR, New York Times, Forbes i TMZ.

Dodatkową twórczością reklamową Rhetta i Linka jest seria darmowych, zamierzenie kiepskich reklam lokalnych małych firm – I Love Local Commercials (pl.: Kocham Lokalne Reklamy) – sponsorowanych przez Microbilt. Jedna z tych reklam (Cullman Liquidation Center) została uznana za najlepszą lokalną reklamę w konkursie Ad Age Viral Video Awards w 2010 roku.

Kontynuacją cyklu Best Local Commercials jest telewizyjny serial Rhett & Link: Commercial Kings w telewizji IFC.

Twórczość telewizyjna

Rhett i Link należą do pierwszych osób, które po sukcesie w Internecie podjęły również działalność w telewizji. W roku 2007 poprowadzili razem z Steviem Ryanem i Joyem Lesliem kilkuodcinkowy program Online Nation, który prezentował w amerykańskiej telewizji CW Network najpopularniejsze internetowe filmy. Mimo że premierowy odcinek oglądało około milion widzów, wyemitowano tylko 4 odcinki.

W 2011 roku Rett i Link rozpoczęli w amerykańskiej telewizji Independent Film Channel prowadzenie swojego pierwszego serialu dokumentalnego p.t. Rhett & Link: Commercial Kings (pol.: Rhett & Link: Królowie Reklamy), w którym przedstawiają proces kręcenia dla tzw. Small Businessu lokalnych reklam z cyklu I Love Local Commercials: wybór firmy do zareklamowania, wymyślanie zabawnych chwytliwych sloganów i scenerii, kręcenie reklam z sobą i pracownikami reklamowanych firm w rolach głównych itp. (firmy otrzymują reklamy za darmo).

Dotychczas gościnnie wystąpili też w amerykańskich programach typu Talk Show, m.in. w Lopez Tonight, w Last Call with Carson Daly i w Conan.

Dla programu Brink na kanale Science Channel Rhett i Link byli muzycznymi korespondentami; w tym celu stworzyli utwory: My Robot Girlfriend, Space Junk i The S.E.T.I. Song.

Twórczość filmowa

W roku 2006 powstał pierwszy krótkometrażowy film Rhetta i Linka pt. One Man's Trash (pol.: Śmieć jednego człowieka) – komedia o wyrzuconej na śmieci lalce tańczącego Mikołaja. W 2007 za ten film otrzymali nagrodę za najlepszą komedię Północnej Karoliny na All-American Film Festival. Nominowany był też w: Carrboro Film Festival, Carolina Film and Video Festival, Lake County Film Festival i Southern Fried Flicks Film Festival.

W roku 2008 powstał pierwszy długometrażowy film Rhetta i Linka p.t. Looking for Ms. Locklear (pol.: Poszukując Pannę Locklear) – reportaż z podróży Rhetta i Linka w celu odnalezienia swojej dawnej nauczycielki, dzięki której się poznali. Za ten film otrzymali w 2008 roku nagrody: Southern Lens Award od Publicznej Telewizji Południowej Karoliny, nagrodę publiczności na ACE Film Festival i nagrodę publiczności i drugie miejsce w kategorii film dokumentalny na Secret City Film Festival. Nominowany był też w: Real to Reel Film Festival, Landlocked Film Festival, Hot Springs Documentary Film Festival, BendFilm Festival, Asheville Film Festival i Cucalorus Film Festival.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona (ang.)
• Rhett McLaughlin w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
• Link Neal w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
• autoprezentacja Rhetta i Linka z 2007 roku (ang.)