Rozdzióbią nas kruki, wrony...

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rozdzióbią nas kruki, wrony...
Autor Stefan Żeromski
Język polski
Data I wyd. 1895
Typ utworu nowela

Rozdzióbią nas kruki, wrony – krótka nowela autorstwa Stefana Żeromskiego składająca się z trzech części, pełna aluzji do upadku powstania styczniowego. Nowela ukazała się po raz pierwszy w 1895 roku, w zbiorze opowiadań o tym samym tytule.

Część I opisuje losy Szymona Winrycha, który przewozi zaopatrzenie dla jednych z ostatnich walczących jeszcze powstańców. Zostaje on dostrzeżony przez rosyjskich żołnierzy i zabity. Tuż przed śmiercią błaga jeszcze o życie. Jednak carscy żołnierze nie wykazują nawet odrobiny litości, nie zdobywają się na ludzki odruch.

Część II jest przesycona naturalistycznymi opisami rozrywania ciała zabitego powstańca przez grupę wron. Nietrudno tu o skojarzenie z ówczesną sytuacją polityczną Polski, która była "rozszarpywana" przez zaborców.

W części III pojawia się chłop, który bezcześci zwłoki powstańca okradając je z wszelkich wartościowych przedmiotów. W ten sposób autor ukazał podejście chłopstwa do zrywów narodowo - wyzwoleńczych. Chłopi nie wykazywali chęci uczestnictwa w powstaniu, ani nawet tożsamości narodowej. Była to zemsta chłopa za lata "ucisku, ciemnoty i zabobonu". Akcja utworu kończy się wrzuceniem przez chłopa do przydrożnego rowu ciała Winrycha oraz jego martwego konia.

Wikisource-logo.svg
Zobacz w Wikiźródłach tekst
tej noweli