Rozgałęzienia typu monopodialnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rozgałęzienia typu monopodialnego – charakteryzują rośliny jednoosiowe (monopodialne). Oś główna roślin o tym typie rozgałęzień rośnie silniej od odgałęzień bocznych, w efekcie zawsze jest od nich dłuższa. Odgałęzienia każdego kolejnego rzędu rosną słabiej od odgałęzień wyższych rzędów[1].

Przykładem tego typu wzrostu są drzewa iglaste (zwłaszcza świerk o stożkowatym pokroju korony). W przypadku storczyków te o monopodialnym typie wzrostu nie tworzą pseudobulw[2].

U niektórych widłaków występują rozgałęzienia pseudomonopodialne. U roślin tych (np. u widłaka goździstego) po podziale dychotomicznym jedno z odgałęzień rośnie silniej i odsuwa na bok słabiej rosnące[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alicja Szweykowska, Jerzy Szweykowski: Botanika Morfologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 167-170. ISBN 83-01-13945-2.
  2. Krystyna Oszkinis: Storczyki. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2004, s. 37-38. 83-09-01774-X.