Rozszerzenie nazwy pliku
Rozszerzenie - sposób oznaczania typu pliku za pomocą sufiksu jego nazwy. Rozszerzenie jest oddzielone od reszty nazwy za pomocą kropki. Ponieważ w nowoczesnych systemach nazwa pliku może sama w sobie zawierać kropki, przyjmuje się, że rozszerzeniem jest część nazwy po ostatniej kropce, a samo rozszerzenie nie zawiera kropek.
W systemie DOS długość rozszerzenia była ograniczona do 3 znaków. Z tego powodu dla niektórych rodzajów plików przyjęły się dwa różne rozszerzenia, np. .jpg i .jpeg oraz .htm i .html.
Systemy Uniksowe nie posługują się mechanizmem rozszerzeń plików w taki sposób. Ponieważ nazwa pliku może zawierać dowolne znaki, czyli także kropki, rozszerzenie jest tu jedynie częścią nazwy pliku. Część ta nie jest ani obowiązkowa, ani nie musi mieć określonej długości. Może także występować wielokrotnie – np. .tar.gz oznacza skompresowany gzipem (.gz) plik typu tar (.tar). Rozszerzenia służą tu raczej informowaniu użytkownika niż programów i nie są tak istotne jak na systemach DOSopochodnych – nie wymagają rozszerzeń m.in.:
- pliki muzyczne np. mp3, ogg, wav
- pliki tekstowe
- pliki wykonywalne np. exe, bin
- katalogi
- pliki urządzeń
- pliki raportów jądra systemu (z /proc)
- pliki konfiguracyjne
- kanoniczne pliki dokumentacji takie jak README czy copyright
- pliki kontroli projektu takie jak Makefile
- i wiele innych
Typ pliku zwykle jest przekazywany w inny sposób, taki jak magic czy MIME. Źródłem różnicy podejść jest oczywiście to, że dwa najważniejsze pliki – STDIN i STDOUT nie mają rozszerzeń ani nawet nazw.
[edytuj] Zobacz też
- Spis formatów plików
- Długa lista rozszerzeń, aktualnie (0d sierpnia 2006) przenoszona w inne miejsce z podziałem na sekcje
- Portal z listą popularnych rozszerzeń wraz z nazwami i linkami do programów umożliwiających ich otwarcie.
