Rozszerzenie nazwy pliku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rozszerzenie – sposób oznaczania typu pliku za pomocą sufiksu jego nazwy. Rozszerzenie jest oddzielone od reszty nazwy za pomocą kropki. Ponieważ w nowoczesnych systemach nazwa pliku może sama w sobie zawierać kropki, przyjmuje się, że rozszerzeniem jest część nazwy po ostatniej kropce, a samo rozszerzenie nie zawiera kropek.

W systemie DOS długość rozszerzenia była ograniczona do 3 znaków. Z tego powodu dla niektórych rodzajów plików przyjęły się dwa różne rozszerzenia, np. .jpg i .jpeg oraz .htm i .html.

Systemy Uniksowe (ale nie tylko one) nie posługują się mechanizmem rozszerzeń plików w taki sposób. Ponieważ nazwa pliku może zawierać dowolne znaki, czyli także kropki, rozszerzenie jest tu jedynie częścią nazwy pliku. Część ta nie jest ani obowiązkowa, ani nie musi mieć określonej długości. Może także występować wielokrotnie – np. .tar.gz oznacza skompresowany gzipem (.gz) plik typu tar (.tar). Rozszerzenia służą tu raczej informowaniu użytkownika niż programów i nie są tak istotne jak w systemach operacyjnych opartych o DOS – nie wymagają rozszerzeń m.in.:

Typ pliku zwykle jest przekazywany w inny sposób, taki jak magic czy MIME.[potrzebne źródło] Źródłem różnicy podejść jest to, że dwa najważniejsze pliki – STDIN i STDOUT nie mają rozszerzeń ani nawet nazw.

W systemach Windows rozszerzenia plików pełnia głównie funkcję ułatwiającą kojarzenie plików z odpowiednimi programami, które pozwalają na ich otwieranie i odpowiednią interpretację zawartości. Umożliwia to wymuszenie otwarcia pliku w określonym programie poprzez samą zmianę jego rozszerzenia, jednak niesie również zagrożenia w postaci spreparowanych plików ze "złośliwą" zawartością, które mogą zagrozić bezpieczeństwu systemu i danych w nim zgromadzonych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]