Rudolf Wagner-Régeny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rudolf Wagner-Régeny (ur. 28 sierpnia 1903 in Reghin, zm. 18 września 1969 w Berlinie) – kompozytor niemiecki zamieszkały w Berlinie Wschodnim.

Rudolf Wagner-Régeny pochodził z rodziny osadników saskich zamieszkałych od wielu pokoleń w Siedmiogrodzie.

Już w dzieciństwie wykazywał uzdolnienia muzyczne. Studia muzyczne rozpoczął 1919 w Lipsku i kontynuował 1920-1923 w Berlinie. W latach 1923-1925 pracował jako korepetytor w berlińskiej Operze Ludowej (Volksoper).

W latach 1926-1929 towarzyszył jako dyrygent i kompozytor grupie baletowej Węgra Rudolfa von Labana w tourneé przez Niemcy, Szwajcarię, Holandię i Austrię. W roku 1930 otrzymał obywatelstwo niemieckie.

Od roku 1929 współpracował z librecistą Casparem Neherem. W tej współpracy powstały opery "Der Günstling" (Faworyt) według Victora Hugo (1935), "Die Bürger von Calais" (Mieszczanie z Calais) (1939) i "Johanna Balk" (1941).

Po II wojnie światowej został Wagner-Régeny rektorem Wyższej Szkoły Muzycznej w Rostocku (NRD), następnie profesorem kompozycji w Wyższej Szkole Muzycznej im. Hannsa Eislera w Berlinie i kierownikiem klasy mistrzowskiej w Akademii Sztuk NRD. Mieszkając w NRD utrzymywał ożywione kontakty z Niemcami Zachodnimi i Austrią, gdzie odbywały się prapremiery jego nowych dzieł.

W twórczości unikał deklaracji po stronie awangardy muzycznej, dzięki czemu uniknął konfliktów z władzami III Rzeszy i NRD.

W roku 1955 otrzymał Nagrodę Państwową NRD.