Rurka intubacyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rurka intubacyjna z mankietem

Rurka intubacyjna − gładka rurka z tworzywa sztucznego wprowadzana do tchawicy przez jamę ustną lub nos (w przypadku intubacji przeznosowej) w celu zapobiegania niedrożności dróg oddechowych lub niewydolności oddechowej. Najczęściej rurka wyposażona jest w mankiecik z zaworkiem w celu uszczelnienia jej w tchawicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do wynalezienia rurek intubacyjnych przyczyniła się I wojna światowa[1]. Jej konstruktorami byli dwaj lekarze Armii Brytyjskiej Ivan Magill i Edgar Rowbotham[1], którzy je wykonali z gumowych przewodów w 1920 roku[2], szukając metody zabezpieczenia dróg oddechowych pacjentów z obrażeniami twarzoczaszki[1].

W 1941 roku Francis J. Murphy określił 9 cech idealnej rurki dotchawiczej i zaprojektował dwa rodzaje rurek spełniających owe cechy. W obu projektach występowały boczne otwory spełniające funkcję bezpieczeństwa zapewniającą ciągłą dostawę tlenu[3].

Rurki z czerwonej gumy często powodowały kontaktowe reakcje zapalne, więc zostały zastąpione przez niedrażniący przezroczysty plastik[4].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej rurki intubacyjne wykonane są z czerwonej gumy (wielorazowe), silikonu lub plastiku (jednorazowe)[5]. Na powierzchni bocznej rurki podane są jej parametry: rozmiar wewnętrzny (mm), rozmiar zewnętrzny (mm) oraz długość (cm). Rurki mają okrągły przekrój[6]. Na ściankach rurki jest umieszczona podziałka ułatwiająca określenie położenia rurki w drogach oddechowych[7]. Na jednym z końców rurki, który jest skośnie ścięty[6], może znajdować się mankiet uszczelniający, który można wypełnić powietrzem, podtlenkiem azotu[a] lub solą fizjologiczną przez dodatkowy wężyk wyposażony w balonik kontrolny (pilotujący) wypełnienia mankietu oraz wlot zakończony zastawką jednokierunkową[5][8][9]. Rurki z mankietem mają zwykle przed wylotem „oko Murphiego”[10][b], które jest alternatywną drogą dla gazów oddechowych na wypadek zablokowania się głównego otworu na przykład przez przyleganie do ściany tchawicy[7]. Na przeciwległym końcu znajduje się łącznik uniwersalny o średnicy 15 mm[7][11]. Wzdłuż całej rurki znajduje się linia umożliwiająca jej lokalizację na zdjęciu RTG[5][7].

Wymiar rurki (przekrój wewnętrzny) należy dobrać w zależności od wieku i budowy pacjenta[12]. Dostępne są rozmiary co pół milimetra[11]. Rurki o średnicy wewnętrznej poniżej 4 mm są zwykle pozbawione mankietu uszczelniającego[13].

Istnieją też wyspecjalizowane modele rurek na przykład:

  • z podwójnym końcem[13] lub o podwójnym świetle[9][14]
  • elastyczne rurki usztywnione[13]
  • zbrojone[9][15]
  • z mankietem o opływowym kształcie do intubacji przez nos[16]
  • giętkie rurki metalowe do zabiegów laserowych[17].

Wyróżnia się dwa rodzaje mankietów uszczelniających[16]:

  1. niskoobjętościowe/wysokociśnieniowe
  2. wysokoobjętościowe/niskociśnieniowe.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Rurka dotchawicza jest jednym z najważniejszych sprzętów specjalistycznych (obok laryngoskopu) wymaganym do przeprowadzenia intubacji[18].

Do intubacji należy zastosować rurkę o jak największym rozmiarze, którą można łatwo umieścić w tchawicy przez szparę głośni u dorosłego lub przez chrząstkę pierścieniowatą u dziecka[6]. Należy jednak pamiętać, że za duża rurka uszkadza krtań i tchawicę, a za mała zwiększa opór przepływu powietrza oddechowego[6].

Typowe wewnętrzne rozmiary rurek to 8,0–9,5 mm dla mężczyzn i 7,5–8,5 mm dla kobiet[c]. Rurki do intubacji przez nos są węższe i typowo wynoszą 6,5–7,5 mm[12].

Wymiar rurek stosowanych u dzieci można określić na postawie wieku następująco[19]

Wiek Rozmiar
[19] [20]
wcześniak 2,5–3,0 mm 2,5–3,0 mm
noworodek donoszony 3,0 mm
noworodek 3,0–3,5 mm
1–6 miesięcy 3,0–4,0 mm
6–12 miesięcy 3,5 mm
12–20 miesięcy 4,0 mm
12–24 miesięcy 4,0–5,0 mm
2 lata 4,5 mm
po 2 roku [16 + wiek (lata)] / 4 (4 + wiek [lata]) / 4

Długość rurki zależy od jej średnicy wewnętrznej i waha się w granicach od 10 do 35 cm[6]. Głębokość umieszczania rurki w tchawicy jest mierzona od linii zębów lub dziąseł[21], albo warg[6]. Typowa odległość od warg dla kobiet to około 21–22 cm, a dla mężczyzn 23–24 cm[6]. Rurki do intubacji przez nos są zawsze dłuższe[6] o około 2–4 cm[21].

Długość rurek dla dzieci można określić na postawie ich wzrostu lub długości ciała według wzorów[22]

Intubacja Długość rurki
przez nos 4,5 + 0,16 × wzrost (cm)
przez usta 5,5 + 0,11 × wzrost (cm)

Rurki bez mankietu uszczelniającego mają zastosowanie w pediatrii[16][9][20] lub w przypadku intubacji przez nos[16].

Rurki z mankietem są stosowane u dorosłych oraz obowiązkowo w przypadku pacjentów wentylowanych mechanicznie z przerywanym ciśnieniem dodatnim jak również zagrożonych ryzykiem napływu krwi, ropy lub treści żołądkowej do płuc[16]. Do wypełniania mankietu i balonika płynem potrzebna jest strzykawka[11]. W przypadku stosowania rurek z mankietem u dzieci należy uwzględnić fakt, że ich wymiar zewnętrzny jest większy o 0,5 mm od rurek bez mankietu o takim samym przekroju wewnętrznym[19]. Aby uniknąć uszkodzenia tchawicy, mankiet należy wypełniać tylko w takim stopniu, aby nie było przecieku powietrza wokół mankietu[23].

Uwagi

  1. Podtlenek azotu jest często używany jako uzupełnienie znieczulenia ogólnego i wypełnienie mankietu podtlenkiem może zapobiec jego powiększaniu się i niepożądanemu zwiększaniu ciśnienia, gdyby był wypełniony powietrzem, Larsen 2003 ↓, s. 56, 58.
  2. Robinson i Hall 2006 ↓, s. 29 w tłumaczeniu Marcina Kołacza podaje nazwę „oko Marphy'ego”.
  3. Typowe rozmiary różnią się w różnych publikacjach:

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]