Poli(chlorek winylu)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Poli(chlorek winylu)
Poli(chlorek winylu)
model 3D łańcucha polimeru
model 3D łańcucha polimeru
Ogólne informacje
Monomery CH2=CHCl
Struktura meru -[CH2CHCl]-
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Synteza poli(chlorku winylu)

Poli(chlorek winylu), polichlorek winylu, polichlorek etenylu, polichloroeten - polimer syntetyczny, stosowany do wytwarzania tworzyw sztucznych (PCW, PVC, winidur), otrzymywany w wyniku polimeryzacji monomeruchlorku winylu.

Ma właściwości termoplastyczne, charakteryzuje się dużą wytrzymałością mechaniczną, jest odporny na działanie wielu rozpuszczalników.

Spis treści

[edytuj] Nazwa

Skrótowiec PCV, powszechnie używany w Polsce, jest niepoprawny logicznie i językowo. W nazewnictwie międzynarodowym używa się wyłącznie skrótu PVC – od poly(vinyl chloride). Niekiedy używany jest także skrótowiec PCW – od polskiego poli(chlorek winylu) – który jednak również nie jest poprawnie utworzony: formą zgodną z zasadami tworzenia skrótowców literowych w języku polskim byłoby PChW[1], taka nazwa nie jest jednak spotykana. PCV nie jest poprawnym akronimem ani od nazwy międzynarodowej, ani od polskiej.

W obrocie handlowym w Polsce występuje jako polwinit (zmiękczony, czyli plastyfikowany i granulowany PCW) i polwiplast (granulat obuwiowy PCW). Skład tego ostatniego dla jednej z odmian to około 50% czystego polichlorku winylu, 40% plastyfikatora - np. ftalanu di(2-etyloheksylu) lub mieszaniny ftalanu di(2-etyloheksylu) z ftalanem dibutylu, ftalanem izoamylu i adypinianem di(2-etyloheksylu)[2].

[edytuj] Zastosowanie

Polimer ten jest stosowany w różnych gałęziach gospodarki:

[edytuj] Rodzaje

Tworzywo to jest dzielone w zależności od metody produkcji na:

  • PCW twardy
  • PCW plastyfikowany

a ze względu na technologię na:

  • PCW suspensyjny
  • PCW emulsyjny

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. Zasady pisowni i interpunkcji (PWN). [dostęp 2012-06-28].
  2. Baza wiedzy o zagrożeniach chemicznych i pyłowych, CIOP-PIB, dostępne w Internecie, dostęp 14 września 2008

[edytuj] Bibliografia